พ่อมดแห่งโลกเวทมนตร์ ตอนที่ 20 เลือกที่ปรึกษา

ตอนที่ 20 เลือกที่ปรึกษา

keepwalk แปล

 

“อบิซอลโบนยังเหน็บแนมความกลัวแบบตลกๆเนี่ยหรอ หืม…ความจริงสถาบันอยู่ใต้สุสานนี่!”

 

เรย์ลินส่ายหัวแต่เขารู้สึกค่อนข้างอุ่นใจ รูขุมขนในร่างกายเขาเปิดและดูดซับบรรยากาศรอบๆของที่นี่

 

“เอไอชิป! ตอนนี้เราอยู่ในสถานการณ์อะไร?”

 

[บี๊บ! สร้างงานเสร็จสิ้น! จากตัวอย่างสภาพแวดแล้ว กำลังวิเคราะห์!]

 

[มีอนุภาคพลังงานเพิ่มขึ้นอย่างมากที่สามารถต่อต้านจิตใต้สำนึกของโฮสต์เล็กน้อย จากการคาดคะเนอาจเป็นอนุภาคพลังงานที่เป็นธาตุมืดและเงา!] เสียงเอไอชิปส่งผ่านเข้ามา

 

“ไม่แปลกใจเลย! มีอนุภาคพลังงานเพิ่มขึ้นที่นี่ที่เป็นประโยชน์ต่อจอมเวทความตายและธาตุมืด มันเหมือนนิยายจากโลกเดิมของเราที่ต้องครอบครองพื้นที่เพิ่มเติมเต็มพลังงานวิญญาณเพื่อฝึกฝนวิชาอมตะ! ”

 

เรย์ลินเข้าใจเล็กน้อยเกี่ยวกับตัวเลือกของแต่ละสถาบัน

 

“รหัสผ่าน!”

 

ขณะนั้นโดรอทได้นำกลุ่มมายังพื้นที่ชั้นกลางในสุสาน ที่ซึ่งมีหลุมศพขนาดยักษ์ตั้งอยู่ รูปปั้นหินอ่อนสีดำลุกขึ้นทีละตัว มันคล้ายคลึงกับปราสาทสีดำขนาดใหญ่

 

ด้านข้างประตูหินอ่อน มีรูปปั้นหินสองตน

 

ด้านซ้ายเป็นรูปปั้นหัวสุนัขสองหัวเต็มไปด้วยหนามแหลมทั่วร่างกาย

 

ด้านขวาเป็นไส้เดือนมีปีกและเขี้ยวใบมีดอันแหลมคมยื่นออกมา ลำตัวมีออร่าอันน่ากลัว

 

สองรูปปั้นนี้เสมือนจริง พวกมันมีอัญมณีสีดำในดวงตาราวกับมีชีวิตอยู่

 

เมื่อโดรอทเดินไปข้างหน้ารูปปั้นพวกนั้น ไส้เดือนด้านขวาพูดด้วยน้ำเสียงแห้งผาก แต่ละครั้งการขยับปากต่างมีฝุ่นร่วงกราวลงบนพื้น

 

“พอได้แล้ว! จูมัล แกยังจำข้าไม่ได้อีกหรอ?”

 

โดรอทมีสีหน้ารำคาญ

 

หลังจากโดรอทพูดขึ้น ไส้เดือนและสุนัขยักษ์ทั้งสองหัวเราะก๊าก เสียงพวกมันนำเอาทั้งลมและกระพรือชุดคลุมของเหล่านักเวทย์ด้านหลัง

 

“โดรอท! ถึงแม้ว่าเราจะคุ้นเคยกัน แต่กฎก็ต้องเป็นกฎ!”

 

รูปปั้นทั้งสองดูเหมือนมีชีวิต สุนัขยักษ์เลียเท้าตัวเองและมีน้ำเสียงผู้หญิง

 

“หรือเจ้ามาเล่นด้วยกันกับเรามั้ย?” ไส้เดือนยกกรงเล็บของตัวเองและสร้างภาษาเหมือนมนุษย์ กวักมือโดยใช้กรงเล็บ “มาเถอะ! ข้ารู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวไปหมด!”

 

“ก็ได้! ก็ได้! ขอข้าคิดก่อน!” โดรอทกรอกตาตัวเอง

 

“โอ้! บ้าไปแล้ว! ฉันควรจะนำหัวหมูมาตั้งเวทย์ป้องกันไว้ แล้วยัดลงก้นพวกแกซะ!”

 

โดรอทโกรธขึ้นทันที

 

“ให้ไวหน่อย พูดมันออกมา! รหัสผ่านคืออะไร?” หมาป่ายักษ์คำรามและมันมีกระแสไฟฟ้าออกมาจากในปาก

 

“รหัสผ่านคือ – ฉันเกลียดกลิ่นกระดูก!” โดรอทพูดเบา

 

เรย์ลินเบี้ยวปากและใช้ความพยายามอย่างมากในการหยุดขำนี่ ถึงโดรอทจะสวมกะโหลก เรย์ลินมั่นใจว่าโดรอทมีเคืองแน่นอน

 

“ฮ่าฮ่า! รหัสผ่านถูกต้อง!” ไส้เดือนและสุนัขยักษ์หัวเราะเสียงดังและให้พวกเขาผ่านไปได้

 

“ฉันพนันว่าหัวหน้าที่กำลังดูอยู่ด้วยลูกแก้วคริสตัลขำตายแน่ๆตอนนี้!” สุนัขยักษ์ยิ้มขำ จากนั้นกลับสู่แท่นหินดังและเปลี่ยนสู่สภาวะดังเดิม

 

“อฮิ!” ในที่สุดนักเวทย์คนนึงก็อดทนไม่ได้และส่งเสียงเล็กน้อย

 

“หึ!” ทันใดนั้นแสงไฟสีเขียวปะทุขึ้นในเบ้าตาโดรอท “ดูเหมือนว่าเราต้องมีการสั่งสอนนักเวทย์หน้าใหม่ให้เคารพศาสตราจารย์สักหน่อย!”

 

* ป๊าป! * โดรอทสะบัดด้วยนิ้วมือของเขา

 

“อ๊า! นี่มันอะไร อย่าเข้ามา อย่าเข้ามาาาา!” ผู้ใข้เวทย์คนที่ปล่อยให้เสียงหัวเราะเล็ดลอดออกมานั้นได้ก้าวถอยหลังไปหลายก้าวและตกลงบนพื้น ร้องไห้สุดเสียง

 

“โรเซ่ เป็นอะไร!” นักเวทย์ด้านข้างเขาได้ก้าวเข้าไปหา

 

“ไม่…อย่าเข้ามา!” โร่เซ่กรีดร้อง ใบหน้าเขาบิดงอ

 

เมื่อมองฉากนี้ เหล่านักเวทย์ใกล้ๆต่างรู้สึกกระดูกสันหลังหนาววาบ

 

“จอมเวทย์มีสถานะเท่าเทียมกันในพวกเดียวกัน ดังนั้นพวกเขาสามารถแกล้งเล่นกันได้ แต่สำหรับนักเวทย์ต้องรักษาความถ่อมตัวอยู่เสมอ!”

 

ในทันที เรย์ลินได้เข้าใจจรรยาบรรณของเหล่าจอมเวทย์ขึ้นมา แค่มีความแข็งแกร่งเท่ากัน คุณจะมีสถานะที่จะคุยกับคนอื่น

 

เจย์เดนและคาลิเวียร์ทั้งสองยังดูจมในความคิดของตนเอง

 

“พาเขาไป และเราเข้าไปข้างในกัน!” โดรอทชี้ไปที่โรเซ่ผู้ที่ยังกลัวอยู่

 

ผู้รับใช้ทั้งสองเดินเข้ามาหาและจับโรเซ่คนละข้าง

 

“ทั้งสองคนเป็นอย่างน้อยก็ระดับอัศวินขั้นสูง!” มองดูสองผู้รับใช้ที่จับโรเซ่อย่างง่ายๆ เรย์ลินตาเป็นประกาย

 

หลังจากเปิดประตูหน้าหลุมฝังศพ บันไดหินวนก็ปรากฎด้านหน้าพวกเขา

 

แต่ละขั้นของบันไดเป็นวงกลมและต่างเป็นทางลึกยาวลงสู่ความมืดมิดจนตอนนี้พวกเขามองไม่เห็นอะไรข้างใต้นั่น

 

โดรอทใช้คฑาของตัวเองและเคาะลงกับพื้น * ก๊อง ก๊อง! *

 

เปลวไฟสีน้ำเงินส่องแสงทีละอัน ราวกับพื้นหินอยู่ในภาพมายา

 

“สีพวกนี้ต่างออกไป มันคล้ายกับปราสาทเก่าแก่จากยุคกลาง!” เรย์ลินอุทานและเงียบเท้าลงบนขั้นบันได

 

เรย์ลินไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่เขาเดินลงมาจากเส้นเปลวไฟสีน้ำเงินแต่มันน่าจะเกินยี่สิบนาทีได้แล้ว

 

“กว้างมาก! สิ่งก่อสร้างใต้ดินแห่งนี้กว้างกว่าพื้นที่สุสานด้านบนเสียอีกและมันก็ไม่ได้นานเท่าไหร่ ช่างคล้ายถึงกับชั้นใต้ดินของปราสาทเสียจริง”

 

เรย์ลินคำนวณในความเงียบ

 

“สถาบันป่าเวทมนตร์อบิซอลโบนของเราสร้างขึ้นในปีคริสศักราช 324 และมันก็ผ่านล่วงเลยมากว่าพันปีตั้งแต่….ผู้ก่อตั้งของสถาบันคือ เมอร์ลิน เฟลิกส์ ไดวิลก์…”

 

โดรอทที่นำอยู่ข้างหน้าและบางครั้งที่จะให้คำอธิบาย

 

“ประตูที่พวกเจ้าเข้ามาก่อนหน้านี้เป็นประตูหลัก และยังมีอีกหลายทางออกภายในสถาบัน เมื่อพวกเจ้ากลายเป็นจอมเวทที่เหมาะสม เจ้าสามารถใช้และเลือกหลุมฝังศพที่ไม่มีใครอยู่หรือว่างเปล่าเป็นทางเข้าออกของตัวเอง!”

 

โดรอทอธิบาย

 

แต่ริมฝีปากเรย์ลินไม่เคยหยุดกระตุก “เป้าหมายของเราคือการเป็นจอมเวท แล้วเราก็จะได้หลุมฝังศพ? น่ายินดีจริงๆ!”

 

ถึงอย่างนั้น ไม่มีคนโชคร้ายคนไหนใช้มันเป็นตัวอย่างแบบนี้มาก่อน เรย์ลินมีเพียงความกล้าในหัวใจและไม่ได้พูดจาเสียงดัง

 

สถาบันป่าเวทมนตร์อบิซอลโบนแบ่งออกเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่หลายแห่งตั้งแต่ หอพัก ห้องเรียน ห้องทดลอง พื้นที่ปลูกสมุนไพร ตลาดแลกเปลี่ยน พื้นที่ภารกิจและอีกหลายต่อหลายแห่ง เรื่องสถานที่แต่ละแห่งนั้นจะมีคนให้ข้อมูลทีหลัง ตอนนี้พวกเจ้าทั้งหมดตามข้ามาลงทะเบียนในกองอำนวยการ และหลังจากนั้นเราจะทำการเลือกศาสตราจารย์ของตัวเอง!

 

โดรอทมาถึงหน้าห้องขนาดใหญ่เล็กน้อยและมีคำพูดบนประตูเหล็ก “ที่นี่คือกองอำนวยการ เราเชื่อว่าไม่มีใครอยากจะมาที่นี่อีกครั้งในอนาคต!”

 

ดูสัญลักษณ์บนประตูทั้งคำและรูปแบบตัวอักษร สุดท้ายเรย์ลินได้เข้าใจว่าไม่มีตัวอักษรตัวไหนที่เหมือนกับตัวอักษรแบรทจากความทรงจำที่ผ่านมาเลย

 

“โอ้! ฉันลืมไปว่าพวกเจ้าไม่รู้จักภาษาไบรอนโบราณ!” โดรอทแตะศีรษะตัวเอง “ไม่ต้องห่วง! มันเป็นหนึ่งในวิชาคาถาพื้นฐาน พวกเจ้าจะได้เรียนมันในอนาคต!”

“โดรอท? เข้ามา!” น้ำเสียงดูมีอายุดังออกมาจากข้างในและประตูเหล็กได้เปิดออกเองอัตโนมัติ มือเหล็กเปิดสลักบนประตูและได้เรียกพวกเขาเข้าไป

 

เรย์ลินเดินตามโดรอทเข้าไปข้างในและตระหนักได้ว่าห้องนี้กว้างขนาดไหน ชายสูงอายุเคราขาวและคิ้วแดงนั่งโต๊ะสีดำกว้าง เขาตวัดปากกาขนนกกำลังเขียนอะไรบางอย่างและด้านข้างมีกระดาษหนาเป็นตั้ง

 

ด้านหลังเขามีตู้หนังสือนับไม่ถ้วนสูงสิบเมตร กระดาษและกระทั่งบอลคริสตัลได้วางอย่างไม่เป็นระเบียบอยู่บนนั้น มันดูเหมือนเป็นห้องสมุดมากกว่า

 

“เจ้ามาสาย!” ชายสูงอายุวางปากกาขนนกในมือลงและขยิบตายิ้มหวานอย่างอ่อนโยน

 

“เราเจอปัญหาตามทางเป็นอสูรพายุหลงกลุ่มตัวนึง นี่จึงทำให้เรือเหาะได้รับความเสียหายเล็กน้อยและทำให้เวลาล่าช้า!” โดรอทอธิบาย

 

ชายสูงอายุพูด​ ”โชคร้ายจริงๆ!”

 

และหลังจากที่เขามองไปยังเหล่านักเวทย์ด้านหลัง ดวงตาเขาก็ส่องประกายสุกใส เขาสแกนผ่านเหล่านักเวทย์พวกนี้ก่อนจะหยุดลงไปที่เจย์เดน

 

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะได้รางวัลสำหรับทริปนี้!”

 

“แน่นอนทีเดียว!” โดรอทปรายตา “เจย์เดน ออกมานี่!”

 

เจย์เดนออกมาข้างเขา “ข้าได้ทำสัญญากับเขาเรียบร้อยแล้ว เขาเป็นลูกศิษย์ส่วนตัวของข้า เร็วเข้าเถอะ! ลองตรวจสอบเขาได้!”

 

โดรอทหยิบแบบฟอร์มจากกระเป๋าสีดำอันหนักอึ้งและถือมันออกให้ชายสูงอายุ

 

“หืม! นักเวทย์เกรดห้า ไม่เลวทีเดียว!” ชายสูงอายุหยิบของที่คล้ายกับแว่นขอบทองและเขาวางไว้บนจมูก

 

“เมลด้าต้องบ้าอย่างแน่นอน! ปกติเขาจะนำปัญหามาให้ข้า ฮ่าฮ่า! ตอนนี้ข้าต้องการเห็นเขาโกรธบ้างหละ!” โดรอทหัวเราะย่ามใจ

 

“อย่างนั้น! เจย์เดน! เจ้ายอมรับเป็นศิษย์ส่วนตัวของศาสตราจารย์โดรอทใช่ไหม?” ชายสูงอายุถามขึ้น

 

“ผมยอมรับ!” เจย์เดนมองไปที่โดรอทและยอมรับเสียงเบา

 

“ดีมาก!” ชายสูงอายุนำกระดาษหนังและเขียนบางอย่างลงไป จากนั้นยื่นให้กับมือเจย์เดน “นี่ของเจ้า ถือมันไว้!”

 

“เสร็จขั้นตอนแล้ว? ข้าสอนทักษะการทำสมาธิให้เขาแล้วและข้าจะรีบกลับไปทำการทดลองต่อหละ! มันเป็นเรื่องยากพอที่จะหาแรงบันดาลบางอย่างไปพร้อมกันแต่ข้าไม่มีส่วนผสมในมือตอนนี้ เจ้ารู้ใช่ไหมว่ามันทรมานแค่ไหน?”

 

โดรอทพูดอย่างโหยหวนและดึงเจย์เดนตามมา แล้วออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

 

“เอาหล่ะ! งานของคุณโดรอทเสร็จสิ้นแล้ว พวกเจ้าควรจะมีสติทำอะไรต่อไปดี!” ชายชราเคาะบนโต๊ะและดึงความสนใจของเหล่านักเวทย์กลับมาทางเขา จากนั้นพูดด้วยความพอใจ

 

“ตั้งแต่นี้ต่อไป สัญญาค่าธรรมเนียมและเงื่อนไขกฎเกณฑ์อยู่ในมือข้าแล้ว พวกเจ้าเป็นนักเวทย์ของสถาบันป่าเวทมนตร์อบิซอลโบนนับแต่นี้ไป ตอนนี้ถึงเวลาที่พวกเจ้าจะได้เลือกศาสตราจารย์ของตัวเอง!”

 

“มีอยู่สองวิธีในการเลือกศาสตราจารย์ หนึ่งคือเลือกจากรายชื่อในบอลคริสตัลและสมบัติของฉันจะทำการเลือกให้เจ้าเอง! วิธีนี้ไม่มีค่าใช้จ่าย”

 

“ขอโทษครับ? สมบัติของท่านคืออะไร?” นักเวทย์ขี้ขลาดถามขึ้น

 

“โอ้?” ชายสูงอายุหัวเราะและทันใดนั้น งูเหลือมสีดำปรากฎขึ้นบนโต๊ะ “นี่คือสัตว์เวทมนตร์ของฉันเอง สป็อตตี้! มันไม่รู้จักพวกเจ้า ดังนั้นข้าคิดว่านี่ถือว่าเป็นธรรมที่จะให้มันเลือกให้! มีคำถามอะไรอีกไหม?”

 

“ไม่…ไม่มีครับ!” เมื่อมองดูงูเหลือมสีดำนั่น เหล่านักเวทย์ต่างก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว

 

“มีอีกวิธีคือพวกเจ้าเลือกศาสตราจารย์ด้วยตัวเอง ที่นี่มีรายชื่อของศาสตราจารย์และข้อมูลเล็กน้อยที่ต้องการให้ พวกเจ้าสามารถเลือกให้ทุกคนและแน่นอนว่าถ้าเลือกวิธีนี้ จำเป็นต้องใช้คริสตัลเวทย์เป็นค่าใช้จ่าย!”

 

“ไม่ว่าพวกเจ้าจะเลือกวิธีไหน เมื่อเลือกศาสตราจารย์ไปครั้งนึงแล้ว เจ้าจะไม่สามารถเปลี่ยนมันได้อีก!”

 

ชายสูงอายุพูด “ต่อไป ข้าจะเรียกชื่อพวกเจ้า ให้เดินออกมาข้างหน้าและบอกว่าเลือกวิธีไหน!”

Facebook Comments

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

error: เนื้อหาถูกป้องกัน!!
%d bloggers like this: