พ่อมดแห่งโลกเวทมนตร์ ตอนที่ 25 ปรุงยาเบื้องต้น

ตอนที่ 25 ปรุงยาเบื้องต้น

 

@blue: แปล

@min: เกลา

 

“ท่านศาสตราจารย์! ผมได้กลายเป็นนักเวทย์ระดับหนึ่งและเข้าใจบทเรียนพื้นฐานแล้ว …… “

 

เรย์ลินพูดอย่างแผ่วเบา

 

“ฉันรู้แล้วหละ ถ้าเธอมีหัวข้อที่ต้องการก็บอกได้เลย!” ครอฟท์ขัดจังหวะพูดของเรย์ลิน

 

“ฉันได้ยินมาว่าเธอได้สอนบทเรียนสาธารณะให้นักเวทย์คนอื่นเพื่อแลกกับการได้รับผลึกเวทมนตร์ นี่ดูเหมือนเธอจะเข้าใจถึงเนื้อหาและการจดจำมันได้เป็นอย่างดี จากสิ่งที่ฉันเห็นตอนนี้ เธอมีความสามารถที่จะเรียนรู้ข้อมูลระดับสูงขึ้นมาได้แล้ว!”

 

“ขอบคุณครับ!”  เรย์ลินโค้งคำนับ

 

เรย์ลินเข้าใจเหตุผลที่ว่าทำไมถึงต้องมีคลาสเสียเงินในสถาบัน นั่นเพราะว่าข้อมูลระดับสูงพวกนี้มาจากผลงานการค้นคว้าของศาสตราจารย์ ซึ่งเขาเป็นเจ้าของ

 

ส่วนการค้นคว้าขั้นสูงรวมถึงผลการทดลองส่วนตัวต่างๆ ข้อมูลพวกนั้นจะถูกซื้อขายเฉพาะในเหล่าศาสตราจารย์เท่านั้น

 

ข้อมูลนี้ถือว่าเป็นข้อมูลที่ดีที่สุดและยังสามารถถ่ายโอนไปยังหน่วยความจำของนักเวทย์ได้โดยตรง ดังนั้นพวกเขาจะไม่มีวันลืมมันเด็ดขาด

 

แต่อย่างไรก็ตามค่าเรียนส่วนใหญ่แพงหูฉี่ แต่ละหัวข้อต้องใช้คริสตัลเวทย์อย่างน้อยถึงสิบชิ้น และเรย์ลินยังไม่สามารถจ่ายมันได้ง่ายๆในตอนนี้

 

สิ่งเดียวที่เขาสามารถคาดหวังได้นั่นก็คือเนื้อหาวิชาแบบฟรีที่ครอฟท์เคยสัญญาไว้เมื่อตอนต้น

 

ครอฟท์พยักหน้าและขยับเครื่องมือบนโต๊ะข้างๆเขา จากนั้นก็หยิบเอาสิ่งของแปลก ๆ ที่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้มาวางไว้บนโต๊ะ

 

เป็นหนังสือเล่มใหญ่ปกเหลือง ลูกแก้วคริสตัลและหลอดทดลองที่เต็มไปด้วยของเหลวสีเหลือง

 

“สิ่งของสามชิ้นนี้เป็นตัวแทนหัวข้อวิชาที่ฉันเชี่ยวชาญที่สุด หนังสือด้านซ้ายเป็นตัวแทนของพลังงานอันบริสุทธิ์ ลูกแก้วคริสตัลตัวแทนของสมุนไพร และหลอดทดลองเป็นตัวแทนทักษะการปรุงยา ให้เลือกมา!”ครอฟท์กล่าว

 

“ผมเลือกการปรุงยา!” เหตุผลที่เรย์ลินเลือกครอฟท์เป็นที่ปรึกษาของเขานั่นเพราะเขาเชี่ยวชาญด้านการปรุงยาขั้นสูงและจากนั้นเขาสามารถปรุงยาไว้ขายเพื่อหารายได้ให้กับการศึกษาของเขาอีกด้วย ดังนั้นเขาจึงเลือกเส้นทางนี้

 

การปรุงยาเบื้องต้นเป็นหลักสูตรขั้นสูงที่กั้นระหว่างหลักสูตรการปรุงยาขั้นพื้นฐานวิชาสาธารณะ ในทางทฤษฎีมันมีโอกาสที่จะเริ่มต้นการปรุงยาหลังจากเข้าใจบทเรียนทั้งสองนี้แล้ว

 

“ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องเลือกสิ่งนี้!” ครอฟท์ชายวัยกลางคนเผยรอยยิ้ม

 

“ศิลปะการปรุงยามีความซับซ้อนและยุ่งยากมาก หากเกิดข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็จะส่งผลให้เกิดความล้มเหลวทันที ศาสตราจารย์ด้านการปรุงยาหลายคนยังมีการใช้ทรัพยากรจำนวนมากเพื่อสั่งสมประสบการณ์ของตัวเอง เธอพร้อมสำหรับการทำสิ่งนี้หรือไม่?”

 

“ครับท่าน! ผมเชื่อคำพูดที่ว่า ‘คุณอาจไม่ได้รับสิ่งตอบแทนในการทำงานหนัก แต่ถ้าไม่ทำงานหนักก็จะไม่ได้รับสิ่งตอบแทนแน่นอน’! “

 

“แน่นอน! เป็นความคิดที่ดีมาก การทำงานอย่างหนักคือสิ่งที่เราต้องมีเพื่อที่จะนำพาเราไปสู่ความจริง!” ครอฟท์พยักหน้าและส่งหลอดทดลองสีเหลืองให้กับเรย์ลิน

 

“ตอนนี้สิ่งนี้เป็นของนาย!”

 

“สิ่งนี้หรอ? ผมจะใช้มันได้ยังไง? “เรย์ย์ลินมองไปที่หลอดทดลองในมือ

 

“เพียงแค่ดื่มมันลงไป!”

 

เรย์ลินเปิดจุกไม้และเทของเหลวสีเหลืองเข้าไปในปากของเขา

 

กลิ่นเหม็นอันน่ารังเกียจแทรกซึมเข้าไปในความรู้สึกของเขาและยังมีกลิ่นค้างอยู่ในจมูก ใบหน้าของเรย์ลินเปลี่ยนไปเป็นสีแดงและหยดน้ำตาก็ไหลออกมา

 

เขาแทบจะไม่สามารถกลืนมันลงไปได้ขณะที่เขาหายใจ

 

“สาบานว่าได้ว่าฉันไม่เคยดื่มอะไรที่มีกลิ่นแบบนี้มาก่อนเลย!!!”

 

กลิ่น !!! กลิ่นเหม็นที่ไม่สามารถจินตนาการได้ทำให้เรย์ลินตกใจ ทำให้เขารู้สึกจะเป็นลม

 

ภายใต้การกระตุ้นของกลิ่นที่รุนแรงสภาพแวดล้อมรอบๆที่ปรากฏเริ่มเลือนไป และสิ่งต่างๆในบริเวณใกล้เคียงก็ดูเหมือนจะบิดเบี้ยว

 

“เธอ …… มันรู้สึก …… ไม่เช่นนั้น …… “

 

เรย์ลินมองไปที่ครอฟท์ และในขณะเดียวกันศาสตราจารย์ก็เหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยวที่บิดเบี้ยวและโค้งงอ ริมฝีปากของศาสตราจารย์เปิดปิด เขาพูดเป็นระยะๆ ซึ่งทำให้เกิดเสียงดังมาก มันฟังดูเหมือนแรงเสียดทานที่เกิดขึ้นระหว่างโลหะสองชิ้นหรือไม่ก็เป็นตอนที่วิทยุส่งสัญญาณไม่ดี

 

เรย์ลินยกมือของเขาขึ้น ฝ่ามือของเขาดูเหมือนจะเต็มไปด้วยรอยพับและละลายได้เหมือนเทียนที่หยดลงในทุกนาที

 

และในที่สุดร่างกายของเรย์ลินกลายเป็นของเหลวและหายตัวไปอย่างสมบูรณ์ในความมืด …

 

“เธอรู้สึกอย่างไรบ้าง?”

 

เสียงครอฟท์ดังขึ้นทำเอาเรย์ลินรู้สึกตกใจ เขาเอามือแตะที่ศีรษะตนเองทำให้รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและความชุ่มชื้นขึ้นมาแล้ว

 

สภาพแวดล้อมรอบๆกลับมาเป็นปกติ ครอฟท์กำลังยืนพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้ม

 

“ผมรู้สึกไม่ดีเลย!” เหงื่อจำนวนมากไหลลงมาจากหัวของเรย์ลีน

 

“สิ่งที่ผมเห็นไปก่อนหน้านี้มันคือภาพลวงตาหรอ? มันรู้สึกเหมือนจริงมากเลย!”

 

“นั่นเป็นเหตุการณ์ปกติ เวทมนตร์มายาของเหล่าจอมเวทย์มักจะดูเหมือนเป็นเรื่องจริงสำหรับนักเวทย์ระดับต้นอย่างเธอ และเหล่านักเวทย์บางคนก็ยังต้องใช้ทั้งชีวิตอยู่ในภาพลวงตานั้นกระทั่งอาจตายในตอนแก่!”

 

เสียงของครอฟท์ดังขึ้น

 

“ข้อมูลได้ถูกส่งผ่านเข้าไปในสมองของเธอแล้ว หลังจากที่เธอกลับไปแล้วจะต้องฝึกทำสมาธิให้มากขึ้น!”

 

ในขณะนี้เรย์ลินได้ค้นพบข้อมูลใหม่ๆ ภายในสมองของเขา มีข้อความปรากฎทางด้านขวาเป็นตัวหนังสือว่า “การปรุงยาเบื้องต้น”

 

“เอาหล่ะ! งานวันนี้ของเธอคือกวาดพื้นที่เขตสาม และหยุดยั้งมดคันไฟทั้งหมด……”

 

ครอฟท์มอบหมายงาน

 

เรย์ลินพยักหน้าและไปหยิบเครื่องมือที่วางอยู่ตรงมุมห้องทดลองพลันมุ่งหน้าไปยังพื้นที่เขตสาม

 

“ขอแสดงความยินดีด้วยเรย์ลิน!” ขณะเวลาพักของเรย์ลิน บิ๊กกี้ได้เข้ามาทักทาย

 

“ฉันแค่โชคดีหน่ะ!” เรย์ลินยิ้มเบาๆ

 

บิ๊กกี้มาที่นี่ก่อนเรย์ลินหนึ่งปีและเธอยังเป็นนักเวทย์ระดับหนึ่งอีกด้วย

 

“เมื่อเธอเป็นนักเวทย์ระดับสองแล้ว เธอจะสามารถใช้เวทมนตร์ระดับศูนย์ได้! จากนั้นการสร้างรูนในจิตใจจะยากมากขึ้น ฉันต้องใช้เวลาอย่างน้อยอีกหนึ่งปีในการทำสมาธิเพื่อก้าวถึงระดับนี้ “

 

ด้วยเอไอชิป เรย์ลินตระหนักดีถึงสถานการณ์ที่เขาจะต้องเจอ

 

ในอีกด้านหนึ่ง เมอร์ลินผู้ที่กำลังเบื่อกับการทดลองของเขา ก็ยกศีรษะขึ้นและฝืนยิ้มออกมามากกว่าจะร้องไห้

 

เรย์ลินพยักหน้ารับทราบ เขารู้ว่าชายรุ่นพี่คนนี้ได้ทำการเผาผลาญกล้ามบนใบหน้าของตนเองในการทดลองและตอนนี้เขาไม่สามารถแสดงออกทางสีหน้าได้เลย

 

“การทดลองของนักเวทย์เป็นเรื่องตลบแตลงเสียจริงๆ!” เรย์ลินส่ายหัว

 

เรย์ลินเป็นคนที่ค่อนข้างทำงานอย่างไม่ขาดตกบกพร่องและปกติเขาจะทำงานที่ครอฟท์มอบหมายเสร็จก่อนเที่ยง และถ้ามีเวลาว่างในช่วงบ่าย เขาอาจจะเข้าไปฟังบทเรียนฟรีต่อ

 

“บ๊ายบาย!” หลังจากบอกลากับบิ๊กกี้และเมอร์ลิน เรย์ลินไม่ได้ไปสถานที่ศึกษาอื่นๆเพื่อเรียนต่อ แต่เขากลับไปที่ตลาดแลกเปลี่ยนแทน

 

นี่เป็นตลาดแลกเปลี่ยนที่มีขนาดใหญ่และตั้งอยู่ข้างพื้นที่สำหรับแจ้งภารกิจ อย่างไรก็ตามมันค่อนข้างวุ่นวาย นักเวทย์ผ้าคลุมเทาหลายคนตั้งแผงขายสินค้าโดยมีป้ายบอกระบุรายการสินค้าและเงื่อนไขที่พวกเขาต้องการขายหรือทำการแลกเปลี่ยน

 

บางครั้งก็จะมีเหล่านักเวทย์ทะเลาะวิวาทกันบ้าง ซึ่งมันทำให้วุ่นวายมาก

 

“ดูเหมือนกับว่ามีเพียงเหล่านักเวทย์เท่านั้นที่อยู่รอบๆ สำหรับพวกจอมเวทย์ พวกเขาน่าจะมีพื้นที่การค้าอื่น!” เรย์ลินมองดูและเห็นเฉพาะเสื้อคลุมสีเทาเท่านั้น ไม่มีจอมเวทย์ที่สวมผ้าคลุมสีขาวหรือสีดำอยู่เลย

 

เรย์ลินลอดผ่านร้านแผงลอย บางร้านตั้งอยู่บนพื้นคล้ายกับพวกขายของตามถนนในโลกเดิมและมันดูสกปรกเล็กน้อย

 

ชั้นแผงลอยเป็นของประเภทเบ็ดเตล็ด ส่วนใหญ่เป็นพวกธนู มีด ลูกดอกและอื่นๆ นอกจากนี้ยังมีขนสัตว์ เครื่องใน ดวงตาของสิ่งมีชีวิตและบางส่วนก็ยังคงมีร่องรอยของเลือดติดอยู่ ส่วนที่เหลือเป็นรายการอื่นๆที่เรย์ลินไม่สามารถระบุได้ว่าพวกนั้นคืออะไร

 

สำหรับพวกยาแล้ว ทุกๆร้านแผงลอยมีรายการยาบนป้ายร้านของพวกเขา เจ้าของแผงลอยพวกนั้นแสดงท่าทีอย่างสงบและเปล่งคลื่นพลังงานที่แข็งแกร่งออกมา

 

จากการประเมินของเอไอชิป ส่วนใหญ่นักเวทย์พวกนี้เป็นนักเวทย์ระดับสาม!

 

“ตามที่คาดไว้ ยาเป็นของหายากซึ่งเกินจินตนาการของเรา ไม่ต้องพูดถึงอุปกรณ์เวทย์เลย ไม่มีร้านไหนมีขายเลยสักชิ้น!

 

เรย์ลินคิดถึงเจย์เดนซึ่งก่อนหน้านี้เคยใช้ตราสีเขียว นั่นเป็นอุปกรณ์เวทย์ระดับต่ำคล้ายกับแหวนที่เขาเคยมี

 

นักเวทย์ระดับหนึ่งไม่สามารถใช้เวทมนตร์ใดๆได้ แต่ก่อนหน้านี้เจย์เดนเคยควบคุมคาลิเวียร์ด้วยตราสีเขียวนั่นมาแล้ว

 

“ดูเหมือนว่าโดรอทจะให้อุปกรณ์เวทย์นั้นแก่เจย์เดน!”

 

ช่วยไม่ได้ที่เรย์ลินจะอิจฉาเล็กๆ ก่อนหน้านี้เขาเคยเป็นเจ้าของอุปกรณ์เวทย์มาเช่นกันแต่ก็น่าเสียดายที่มันถูกทำลายและถูกใช้เป็นของเพื่อยื่นขอเข้าเรียน ด้วยข้อจำกัดตอนนี้มันเป็นเรื่องยากมากที่จะได้รับอุปกรณ์เวทมนตร์เหล่านี้อีกสักชิ้น

 

เรย์ลินมองไปที่สินค้าบนชั้นต่างๆ ขณะเดินไปยังจุดกึ่งกลางของตลาดแลกเปลี่ยนแห่งนี้

 

ที่นี่มีกระท่อมไม้อยู่สองสามหลัง และดูเหมือนว่าจะมีมาตรฐานสูงเมื่อเทียบกับสภาพแวดล้อมรอบๆ บางครั้งนักเวทย์ที่เดินเข้าและออกจะมีคลื่นพลังงานที่แผ่กระจายออกมาด้วย

 

เรย์ลินเดินเข้าไปในร้านขายยา

 

“คุณต้องการอะไร?” เจ้าของร้านพุงโตและสวมเสื้อคลุมสีเทา เขาดูจะขี้เกียจเล็กน้อย จากการตรวจสอบของเอไอชิป เขายังเป็นนักเวทย์ระดับสามและมีอุปกรณ์เวทย์อีกด้วย

 

“ฉันต้องการชุดอุปกรณ์ไว้สำหรับฝึกปรุงยา” เรย์ลินกล่าวอย่างเร่งรีบ

 

“เป็นอีกหนึ่งคนที่มีความฝันสินะ! เป็นเรื่องปกติของนักเวทย์ระดับหนึ่งที่ต้องการจะลองปรุงยา! เจ้าคิดว่าเป็นเมอร์ลินงั้นหรอ? ” ชายอ้วนโห่ร้องเขา

 

“ขอโทษนะ เมอร์ลินเป็นรุ่นพี่ของฉัน และเรามีที่ปรึกษาคนเดียวกัน!” เรย์ลินตอบ

 

“อย่างงี้นี่เอง! งั้นก็หมายความว่าเป็นผู้ช่วยของครอฟท์แล้วสินะ ฉันเข้าใจถึงเหตุผลที่เธอมาที่นี่แล้วแหล่ะ!” ชายอ้วนตอบพร้อมใบหน้าของที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณ” ถ้างั้นเธอคือรุ่นน้องของเมอร์ลินน่ะสิ สวัสดีฉันชื่อ วูกก์! “

 

ชายอ้วนแนะนำตัวเอง และเขาแสดงออกทางสีหน้าอย่างชาญฉลาด “ยิ่งไปกว่านั้นถ้าคุณสามารถไปเอายาบางชนิดจากเมอร์ลินมาให้ฉันได้ ฉันจะให้ในราคาที่ดีแน่นอน, และถ้ายิ่งได้ยาของครอฟท์มาด้วยมันก็จะยิ่งดีขึ้นไปอีก…… “

 

“ขอโทษด้วยครับ! มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะเอายาของศาสตราจารย์ครอฟท์มา! แต่สำหรับเมอร์ลินฉันจะลองมันดู!” เรย์ลินกลิ้งตาของเขา แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธเขาอย่างตรงไปตรงมา

 

“ตอนนี้คุณสามารถแนะนำอุปกรณ์ให้ฉันได้รึยัง”

 

“โอ้! แน่นอน! แน่นอน! ” ชายอ้วนขยี้มือของเขาและวางชุดเครื่องแก้วบนโต๊ะไม้

 

“ทั้งหมดมีแค่นี้! มันเป็นของมือสอง แต่มันยังใช้งานได้ ขอแนะนำชุดเซ็ตนี้ มันมาจากนักเวทย์ระดับสามที่ไม่ต้องการใช้อีกต่อไปแล้ว! “

 

ชายอ้วนแกะชุดอุปกรณ์ออก ซึ่งรวมถึงบีกเกอร์, แท่งแก้ว, จานหลอดทดลองและชุดเครื่องมือสีเหลืองอ่อน  มันดูค่อนข้างจะสมบูรณ์

 

เรย์ลินตรวจสอบอุปกรณ์ด้วยมือของตัวเอง

 

จากการวิเคราะห์ของเอไอชิป คุณภาพของชุดเครื่องมือนี้มีค่าเฉลี่ยเพียงพอที่เขาจะใช้งานได้

 

“ฉันเอาอันนี้หนึ่งอัน! ใช้คริสตัลเวทย์กี่ชิ้น? “เรย์ลินถาม

 

“สองชิ้น!” ชายอ้วนตอบ

 

“ห่อมันมาให้ฉันเลย!” เรย์ลินพูดขณะส่งคริสตัลเวทย์ทั้งสองไปที่ชายอ้วน ชายอ้วนรับมันและบรรจุมันก่อนที่จะมอบให้กับเรย์ลิน

 

“มีสูตรยาขั้นพื้นฐานไหม?” เรย์ลินวางห่อไว้ที่ด้านหลังและถามอีกครั้ง

 

“ใช่! ฉันมีสูตรสำหรับการปรุงยาขั้นพื้นฐาน, ยาห้ามเลือด และยาลบข้อผิดพลาด คุณต้องการอันไหน?”

 

“ยาเพิ่มความแข็งแกร่ง!” สูตรยาเบื้องต้นทั้งหมดอยู่ที่นี่ ดังนั้นเรย์ลินจึงหยิบมันขึ้นมาอย่างลวกๆหนึ่งอัน

 

“นำส่วนผสมให้ฉันชุดหนึ่ง!”

 

Facebook Comments

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

error: เนื้อหาถูกป้องกัน!!
%d bloggers like this: