พ่อมดแห่งโลกเวทมนตร์ ตอนที่ 32 อีกาตาแดง

ตอนที่ 32 อีกาตาแดง

 

Keepwalk แปล

 

“เหล่าอีกาตาแดง? พวกเราเคยเจอมาบ้างตอนที่พึ่งมาถึงครั้งแรกที่สถาบัน แต่พวกมันก็สังหารได้ง่ายจากศาสตราจารย์โดรอท เขาใช้เวทที่ดูเหมือนกับกระสุนน้ำกรด” เรย์ลินลูบคางพลางนึกถึงฉากที่เขามาถึงสถาบันในครั้งแรก

“เราจะเร่งมือและเริ่มลาดตระเวนได้ ภารกิจนี้จำเป็นต้องนำกรงเล็บของอีกาตาแดงเป็นหลักฐานเพื่อสำเร็จภารกิจ…พวกนายมีคำถามอื่นไหม?”

คาลิเวียร์จลด้วยการถาม แสดงถึงกิริยาท่าทางของความเป็นผู้นำ หลังจากเห็นเรย์ลินและคนอื่นส่ายหัว เขาก็เริ่มพูดต่อ “ตั้งแต่พวกเราเข้าร่วมกลุ่มเดียวกัน อย่าได้ปิดบังอะไรกันเลย แต่ละคนควรจะรายงานความแข็งแกร่งของตนเองให้คนอื่นให้เข้าใจดีกว่า งั้นฉันเริ่มเป็นคนแรก!”

“ฉันคาลิเวียร์ ได้ถึงระดับอัศวินและรู้เทคนิคลับหนึ่งอย่าง ทั้งยังรู้เวทมนตร์ระดับ 0 หนึ่งบท”

“คาลิเวียร์ ฉันไม่เคยคิดว่าท่านจะเรียนรู้เวทมนตร์แล้ว! ดูเหมือนว่าจะนำหน้าฉันไปก้าวนึง…ฉันนีน่า มีร่างกายเทียบเท่าอัศวินและมีเทคนิคลับหนึ่งอย่าง ฉันกำลังเรียนรู้เวทมนตร์ระดับ 0 ‘หัตถ์อ่อนเพลีย’ แต่ยังใช้ไม่ได้” ขณะที่นีล่าพูดเรื่องนี้ เธอก็มองไปที่คาลิเวียร์อย่างตกใจเล็กๆ

“ฉัน ลิลิส ฉัน….ฉันยังฝึกเป็นอัศวินแต่อาจารย์ได้บอกว่าทักษะปาลูกดอกของฉันไม่ได้แย่เท่าไหร่ ฉันยังไม่รู้จักเทคนิคลับ” ลิลิสพูดอย่างเขินอาย

“เรย์นอร์ เตรียมอัศวิน ไม่รู้จักเวทมนตร์ชนิดไหนแต่ทักษะยิงธนูของฉันไม่ได้แย่” เขาไม่เคยคิดว่าคาลิเวียร์และนีลาจะเริ่มเรียนรู้ทักษะเวทมนตร์ไปแล้วและอึดอัดใจเล็กน้อย เขาตบเข้ากับธนูไม้บนหลังและพูดต่อ “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เป็นตัวถ่วงแน่ๆ!”

“เรย์ลิน เตรียมอัศวิน ตอนนี้ฉันเรียนรู้เวทได้หนึ่งบทแล้ว!” เรย์ลินลูบจมูกตัวเอง

“แม้แต่นายก็มีเวทหนึ่งบท…อ้อ! ขอโทษที!” เรย์นอร์พูดอย่างอึดอัดเล็กน้อย เขาเข้ามาพร้อมกันกับเรย์ลินและรู้ว่าพรสวรรค์ของเขาเป็นเพียงผู้ใช้เวทเกรดสาม ไม่เคยคิดว่าเรย์ลินจะมีความสำเร็จเทียบเท่ากับผู้ใช้เวทย์เกรดสี่

“ไม่ต้องห่วง!” เรย์ลินส่ายหัวและแสดงให้เห็นว่าไม่ต้องใส่ใจ

ความเป็นจริง ความสามารถในการนั่งสมาธิของเรย์นอร์นั้นเร็วกว่าเรย์ลิน มันเป็นเรื่องง่ายที่เขาจะไม่มีผลึกเวทมนตร์พอที่จะแลกเปลี่ยนข้อมูลและทรัพยากรล้ำค่าอย่างอื่น ดังนั้นเขาจึงค่อยๆห่างจากเรย์ลินไปเรื่อยๆ

“นายเหมาะสมที่จะถูกเรียกว่า ‘ท่านเรย์ลิน’! นายรู้ไหมว่าคนภายนอกเรียกนายว่าอะไร?” นีล่าพูดอย่างน่าชมเชย

“โอ้? ฉันไม่ได้ยินว่าคนอื่นพูดถึงฉันเลย!”

“อัจฉริยะด้านการปรุงยาที่พบเจอได้ทุกห้าสิบปี! ถ้านายไม่มีที่ปรึกษาอยู่แล้ว ไม่แน่ว่าศาสตราจารย์ด้านการปรุงยาคนอื่นจะต้องชักชวนนายอย่างแน่นอน!” สายตาของนีล่าเป็นประกาย

เมื่อเห็นนีล่าจ้องเขม็งอย่างเผ็ดร้อน รวมทั้งท่าทางของลิลิสและคนอื่นๆ เรย์ลินยิ้มอย่างขมขื่น

เพื่อให้เขาขายยาได้อย่างรวดเร็ว ช่วยไม่ได้ที่จะต้องสวมบทเป็นนักเวทย์อัจฉริยะด้านการปรุงยานี่ โชคดีที่เขามีศิษย์พี่เมอร์ลินดึงความสนใจมาก่อน ไม่เช่นนั้นความสนใจจะตกมาที่เขาอย่างมาก

“อ้อใช่! เรย์ลินนายควรจะมีทรัพยากรเพียงพอแล้วนี่นาถ้าขายยาไปตลอดถูกไหม? ทำไมถึงยังออกมาข้างนอกนี่หล่ะ?”

เรย์นอร์ถามอย่างนุ่มนวล

“เรื่องนี้หรอ? ฉันรู้สึกเบื่อเหมือนหนูในกรงน่ะ นอกจากนั้นฉันเรียนรู้เวทมนตร์มาแล้วเพราะงั้นอยากลองทำความคุ้นเคยด้วยตัวเองก่อน!”

จุดประสงค์หลักของเรย์ลินคือเพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์และจัดเตรียมเดินทางเพื่อออกไปดูตลาดมืดในอนาคต แต่เรย์ลินไม่ได้พูดเรื่องนี้ออกไป

“เอาหล่ะ! เรื่องซุบซิบจบลงที่นี่! เป้าหมายของเราอยู่ไม่ไกลแล้วแต่มันมีปัญหาบ้างเพื่อไปถึงที่นั่น! ถ้าพวกเราไม่ออกไปตอนนี้ ท้องฟ้าจะมืดลง!”

คาลิเวียร์ปรบมือตัวเองเบาๆ ใช้ความฉลาดของเขาเพื่อนำกลุ่ม

“ไปกันเถอะ!” เรย์ลินติดตามด้านหลัง

“ฉันอยากเดินกับเธอ!” นีล่าเดินอยู่ข้างเรย์ลิน ไม่ปกปิดความตั้งใจของเธอ

ลิลิสเป็นคนถัดไป ตามด้วยเรย์นอร์ด้านหลัง

“ระวังตัวไว้ พื้นที่ใกล้สถาบันเป็นพื้นที่ว่างเปล่าแต่ตอนนี้เต็มไปด้วยป่า มักจะมีอันตรายอยู่เยอะพอสมควร!” คาลิเวียร์พูดและเดินไปด้วยขณะที่เขาเตือนกลุ่มตัวเอง

เรย์ลินไม่ได้เป็นกังวลเรื่องนีล่าที่อยู่ด้านข้างเขา แต่กลับให้ความสนใจรอบๆด้านอย่างเต็มที่ขณะที่เอไอชิปก็ตรวจสอบในระยะไกลที่สุด

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเข้าสู่พื้นที่อันตรายของโลกด้านนอกสถาบัน ดังนั้นช่วยไม่ได้ที่จะตั้งความปลอดภัยไว้สูง

สถาบันป่าเวทมนตร์อบิซอลโบนสร้างขึ้นในป่าสีดำข้างในลึกๆและมีสุสานที่ถูกทิ้งร่างไว้ข้างบนสถาบัน มีเพียงไม้พุ่มเตี้ยและต้นไม้ต้นเล็กรอบๆสถาบันซึ่งดูไม่เป็นอันตราย ถึงอย่างนั้นหลังจากเข้ามาในป่า ต้นไม้จำนวนนับไม่ถ้วนต่างลวงตาอย่างเป็นธรรมชาติ มันมักจะเป็นเพราะว่ามีนักล่าบนพื้นดินหลายตัว เรย์ลินยังคงเรียกฉากเหตุการณ์ครั้งแรกที่เขามาถึงที่นี่ ที่เขาได้พบการลอบโจมตี

[คำเตือน! คำเตือน! มีสิ่งมีชีวิตไม่รู้จักกำลังเข้าใกล้ ระดับการคุกคามโฮสต์: อ่อน!]

เมื่อเสียงเอไอชิปดังขึ้น เส้นแสงสีฟ้าก็ฉายเป็นรูปในสายตาของเรย์ลิน จากรายละเอียด เรย์ลินเห็นเส้นแสงสีแดงลอบมาทางพวกเขา

 

“วูสสสส!”

ทันใดนั้นเงาสีดำก็กระโดดออกจากพื้นหญ้าและกัดเข้าที่คอคาลิเวียร์อย่างโหดร้าย

คาลิเวียร์ไม่เปลี่ยนสีหน้าขณะที่ขวานสีดำในมือเขาสับลง ปะทะเข้ากับเงาสีดำ

เงาสีดำตกลงพื้นและเผยให้เห็นสภาพที่แท้จริง มันเป็นงูลำตัวยาวหนึ่งเมตร มีเลือดเป็นรอยจางๆบนร่างและมีเพียงหนึ่งตาบนหัวสามหัว

“นี่มันงูเหล็กตาเดียว ระวังด้วยมันมีพิษ!” นีล่าเตือน

ขณะนั้นลิลิสที่อยู่ด้านหลัง จึงได้โยนมีดออกไปพร้อมกันสามเล่มพุ่งเป้าไปที่สัตว์ป่าตัวนั้น

ร่างของงูเหล็กตาเดียวขดตัวเพื่อหลบหลีกสองมีดแรกแต่มีสุดท้ายได้เชือดผ่านมันไป ส่งให้เกิดแผลลึก

“ย่าห์!” ทันใดนั้นคาลิเวียร์วิ่งมาข้างหน้าและสับขวานตัวเองลงบนหัวงูตัวนั้น ราวกับแสงกระพริบ หัวงูก็ขาดออกจากกันในทันที!

งูที่สูญเสียหัวได้ม้วนตัวเป็นวงกลม เลือดยังไหลไม่หยุด

“อ้า!” ลิลิสขวัญผวา

“มันตายแล้ว นี่เป็นแค่การตอบสนองปกติ เธอไม่ได้เรียนเรื่องระบบประสาทมาหรอ?” นีล่าพึมพำในลำคอ

“มีแค่พิษและหนังของงูตาเดียวที่มีประโยชน์ ถึงอย่างนั้นก็ต้องรีบเก็บชิ้นส่วนที่ดีไว้และทำมันตอนนี้ กลิ่นคาวเลือดจะนำสิ่งมีชีวิตตัวอื่นมาที่นี่!” คาลิเวียร์พูดขณะที่เขากำลังเก็บขวานตัวเอง

“ฉันจะทำมันเอง!” เรย์นอร์ก้าวไปข้างหน้าและหลังจากนั้นไม่นานทั้งห้าคนก็เริ่มเดินทางต่อ

“เอไอชิป! ข้อมูลที่เก็บก่อนหน้านี้เป็นยังไงบ้าง?”

[บี๊บ! การบันทึกเสร็จเรียบร้อย! งูเหล็กตาเดียว ชนิดงู ความแข็งแกร่ง:  1.1 ความคล่องแคล่ว: 2.1 พละกำลัง: 1.6 ตัวอย่างเลือดได้ถูกจัดเก็บและส่วนประกอบกล้ามเนื้อได้ถูกบันทึกเรียบร้อย!]

เอไอชิปตอบกลับถูกจังหวะ เรย์ลินพยักหน้าและรีบเดินเข้าอย่างรวดเร็ว

 

สิบวันต่อมาในป่าสีดำ

อีกาตาแดงกระพริบตาเป็นคำเตือนและเกาะบนกิงไม้ที่เต็มไปด้วยขนนก

* วูสสส! * ทันใดนั้นลูกธนูสีขาวถูกยิงออกไป

“แกว๊กก!” ราเวนย้ายร่างออกไปขณะที่หลบหลีกไปด้วย มีแสงกระพริบสีขาวสามแสงซึ่งเป็นการปามีดได้ปาไปที่มัน

หลบหลีกเป็นโค้งสวยงาม อีกาตาแดงหลบมีดอกไปและบินลงไปบนพื้นที่ว่างที่หนึ่ง

“ฆ่า” เงาหนึ่งได้พุ่งออกจากไม้พุ่มต้นหนึ่ง สองมือถือขวานและสับลงไปที่อีกาตาแดง ดูเหมือนว่าลูกธนูและมีดบินก่อนหน้านี้ได้บังคับอีกาให้ลงมาบนพื้น

ขวานสีดำพุ่งมาราวกับลมบ้าหมูได้สับไปที่อีกาตาแดง

“แกว๊ก แกว๊ก!” อีกาตาแดงได้ส่งเสียงรบกวนออกมา

แววตาราเวนกระพริบฉายแววไม่พอใจ และกรงเล็บคู่หนึ่งปะทะกับขวานเข้าไป

* แคล้ง! *

แม้ว่าอีกาตาแดงจะขนาดตัวเล็กกว่าราเวน มันขนาดตัวเท่าไก่แค่นั้น แต่มันก็ได้ใช้กรงเล็บดำผลักขวานอัศวินให้ถอยกลับไป

“แกว๊ก!” อีกาตาแดงส่งเสียงร้องอีกครั้ง ขนนกสีดำได้หล่นลงจากร่างมันสองสามชิ้น

เพื่อนำความได้เปรียบกับอัศวินอีกครั้ง อีกาตาแดงจึงพุ่งเข้าไปหาใบหน้าของอัศวินด้วยกรงเล็บอันแหลมคม!

“แพนโดรา – เกรย์กองเกอร์!”

ความเร่งรีบและบทร่ายดังออกมาอย่างรวดเร็ว ขณะนั้นบอลของเหลวสีเขียวได้ทะยานออกไปในทันที ปะทะเข้ากับร่างอีกาตาแดงอย่างเต็มแรง

* พรืดดดด! * หมอกสีขาวลอยขึ้นมาอย่างต่อเนื่องขณะที่อีตาตาแดงส่งเสียงร้อง

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องจากอีกาก็หายไปและสิ่งที่เหลืออยู่ก็คือซากสิ่งมีชีวิต ขณะที่ขนนกด้านในไม่มีเวลาพอให้กัดกร่อน

“นายไม่เป็นอะไรใช่ไหมคาลิเวียร์?”

ต้นไม้พุ่มนึงสั่นและเผยร่างคนนึงออกมา

คาลิเวียร์ส่ายหัว “ไม่ต้องห่วง! แม้ว่าอีกาตาแดงจะมีความแข็งแกร่งเท่าอัศวินและมันบินได้ ก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมนุษย์อย่างพวกเราที่ถืออาวุธ!”

มองไปที่คนตรงกลาง “เรย์ลิน! ตอนที่นายใช้กระสุนกรดก่อนหน้านี้ทำดีมาก!”

“ฉันทำเพื่อคนทั้งหมดนั่นแหละ!” เรย์ลินยิ้ม

จากนั้นคาลิเวียร์เดินไปที่ซากขนาดใหญ่ เขาใช้กิ่งไม้เพื่อปัดขนนกออกและหยิบเอากรงเล็บสีดำจากข้างใน

ด้านข้างกรงเล็บสีดำต่างคมกริบอย่างมาก พวกเขาปลดปล่อยความเยือกเย็นราวกับสะท้อนให้เห็นความยากลำบากที่ได้ปะทะกับเจ้าของกรงเล็บนี้

“แม้ว่ากระสุนกรดจะดีขนาดไหน มันกรัดกร่อนอีกาตาแดงได้ดีมากจนเหลือแต่กรงเล็บแข็งๆ ส่วนอื่นไม่มีอะไรเหลือเลย….” คาลิเวียร์พูดด้วยความรู้สึกเสียใจ

“ฮึ่ม! ถ้าไม่ใช่เพราะเรย์ลิน พวกนายคงต้องจ่ายราคาที่สมน้ำสมเนื้อเพื่อสังหารอีกาตาแดงพวกนี้!” นีล่าส่งเสียงอยู่ด้านข้าง ทำท่าทางไม่พอใจ

“นั่นก็จริง!” คาลิเวียร์เก็บขวานเข้าฝัก ตอนนี้เขาได้โตเต็มที่และรู้ว่านีล่าค่อนข้างอาฆาตแค้น เพราะงั้นอย่าไปทำให้เธอโกรธจะดีกว่า

“ด้วยอีกาตาแดงนี่ เราเก็บวัตถุดิบได้มากพอแล้ว ก็ควรจะกลับสถาบันเพื่อรายงานภารกิจใช่ไหม?”

เมื่อเห็นเรเนอร์พักอย่างเหนื่อยอ่อน คาลิเวียร์ถามขึ้น

“โดยปกติแล้วเราควรจะกลับ! ในป่ามันอันตรายมาก พวกเราไม่ควรแม้แต่จะหลับในป่าตอนกลางคืน!” นีล่าพูดขึ้นทันที

ลิลิสและเรย์นอร์พยักหน้าอย่างรวดเร็วเป็นเชิงเห็นด้วย

ส่วนเรย์ลิน เขารู้สึกเหนื่อยเล็กน้อยกับป่าที่มีอันตรายไม่รู้จักเช่นนี้ แม้เขาจะมีเอไอชิปเพื่อเตือนตัวเอง เรย์ลินยังอยู่ในภาวะที่มีความวิตกกังวลเป็นเวลานาน จิตใจของเขารู้สึกเมื่อยล้ามากขึ้น และตอนนี้เริ่มจะคิดถึงน้ำร้อนและเตียงอุ่นๆในสถาบัน

“เอาหล่ะ! งั้นพวกเราก็กลับกันเถอะ!”

คาลิเวียร์เสียใจเล็กน้อย เขาเก็บกรงเล็บอีกาตาแดงอย่างระมัดระวัง “น่าเสียดาย! ด้วยความสามารถของพวเรา เราควรจะฆ่าอีกาตาแดงได้อีกมากอย่างแน่นอน พวกเราเสียเงินจำนวนมาก มันมากกว่างูตาเดียวเสียอีก….”

“การได้ผลึกเวทมนตร์ไม่มีจุดสิ้นสุด แต่ตอนนี้ ทีมของเราโดยรวมแล้วพวกเราเหนื่อยล้าและได้มาถึงสภาวะอันตราย ถ้าไม่รีบกลับสถาบัน ฉันกังวลว่าพวกเราจะทำพลาดในการล่าครั้งหน้า นี่อาจจะมีผลลัพธ์ถึงการตาย!”

เสียงของเรย์ลินหนาวเย็นและชัดเจน คนที่เก็บความเยือกเย็นไว้ได้ตลอดเวลาและเขาไม่สูญเสียกำไรเล็กๆน้อยๆนี่เพื่อความอันตรายของเขา

“ก็ได้ๆ! งั้นกลับกันเถอะ!”

คาลิเวียร์เพียงลังเลเล็กน้อยและจากนั้นพยักหน้าเป็นเชิงตกลง

เมื่อได้ยินคำพูดจากปากคาลิเวียร์ การแสดงออกของคนอื่นๆทั้งสี่คนก็ดีขึ้น แม้ว่านีล่าที่รู้สึกอาฆาตแค้นเขาก็ยังคลายออกและยิ้มอย่างสดใส

ทั้งกลุ่มได้เก็บของอย่างรวดเร็วและมุ่งหน้ากลับ

Facebook Comments

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

error: เนื้อหาถูกป้องกัน!!
%d bloggers like this: