พ่อมดแห่งโลกเวทมนตร์ ตอนที่ 34 ทะลวงระดับอัศวิน

ตอนที่ 34 ทะลวงระดับอัศวิน

ทะลวงระดับอัศวิน

Keepwalk แปล

หลังจากคาลิเวียร์พูดจบ เขาหยิบแป้งสีดำเหมือนสารเคมีออกมาจากผ้าคลุมและโรยมันบนขาตัวเอง ทันใดนั้นเขาก็สูงขึ้นและเมื่อตรวจสอบอย่างใกล้ชิด มันก็ดูเหมือนว่าไม่ใช่แค่ความสูงที่เพิ่มขึ้นแต่ยังมีขนสีดำเป็นกระจุกที่โตออกมาจากใต้รองเท้า

ด้วยขนสีดำนี้ คาลิเวียร์ได้เพิ่มความเร็วอย่างมหาศาลและหายตัวไปจากป่าในการก้าวไม่กี่ครั้ง ซึ่งเร็วกว่าเรย์นอร์เสียอีก

“เมล็ดจากใบหญ้าคล่องแคล่ว? ดูเหมือนว่าคาลิเวียร์จะเคยใช้มันปกป้องชีวิตมาก่อนแต่ผลกระทบจากการใช้เมล็ดนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย!”

เรย์ลิมพึมพำมองไปยังสองสาวด้านข้าง “มันเป็นเรื่องน่าอายเล็กน้อยที่จะพูดแบบนี้แต่พวกเราควรจะแยกจากกันดีกว่านะ!”

“ตั้งแต่ที่พวกเราเลือกที่จะออกมาและยอมรับความเสี่ยงเช่นนี้ เราก็ควรจะเตรียมพร้อมที่จะเสียชีวิต! ด้วยความสัตย์จริง ความจริงที่ว่าเธอยังอยู่หลังสองคนนั้นได้ก็ถือว่าทำให้เราตกใจมากพอแล้ว!”

นีล่าพูดขึ้นพลันหยิบหลอดทดลองสีเขียวออกมาและโยนลงไปบนพื้น พายุสีเขียวได้กวาดขึ้นปกคลุมสีล่าและลิลิสไว้ตรงกลาง

“เจอกันที่สถาบันนะ!” ลมพายุที่ห่อหุ้มสองสาวได้หายจากสายตาเรย์ลิน

“ทุกคนมีไม้ตายของตัวเองสินะ หืม?” เรย์ลินยิ้ม เคลื่อนเท้าของเขาและหายตัวไปจากป่า

ในพริบตา กลุ่มทั้งห้าคนก็เริ่มแยกออกจากกัน ทุกคนมีวิธีของตัวเองเพื่อหนีจากฉากนี้

เรย์ลินก้าวเท้าไม่สะดุดและต้นไม้ด้านข้างก็ค่อยๆหายไปจากสายตาเมื่อเขาเร่งไปข้างหน้า

“พลังโจมตีของหมีภูเขาจอมโหดนั้นสูงอย่างมาก ขณะที่ความเร็วของมันแค่ระดับปานกลาง ในกลุ่มทั้งห้าคน คาลิเวียร์ใช้หญ้าคล่องแคล่ว นีล่าและลิลิสใช้น้ำยาเพิ่มความเร็ว ส่วนฉันมีแค่ความแข็งแกร่งระดับอัศวิน และความเร็วของฉันก็ค่อนข้างดี แต่ว่าเรย์นอร์เป็นคนแรกที่วิ่งหนีไปก่อน คนที่มีความเร็วช้าที่สุดในกลุ่มจะอันตรายแน่ๆ ถ้าไม่มีใครเตรียมทางหนีทีไล่หรือพวกไพ่ตายไว้ มีโอกาสสูงที่จะตายที่นี่”

“ฉันควรจะหนีออกจากอาณาเขตของหมีภูเขาจอมโหดได้โดยที่เรย์นอร์เป็นเหยื่อล่อ ดังนั้นจะดีที่สุดที่ยังไม่ต้องใช้ยาตอนนี้!”

สำหรับนักปรุงยาผู้เชี่ยวชาญ เรย์ยังค่อนข้างรวยแม้ว่าเขาจะยังไม่ได้ขายของตัวเอง โดยปกติเขาจะเตรียมไพ่ตายไว้หลายใบเพื่อป้องกันชีวิตตนเองเพราะเขาไม่มีความมั่นใจที่จะออกไปข้างนอกเพื่อฝึกฝน

แต่ละก้าวเขาทำได้สมบูรณ์แบบ ทุกการเคลื่อนไหวของเขาและท่าทางราวกับกลมกลืนไปกับป่าเขา เรย์ลินไม่ได้เจอสิ่งกีดขวางพวกกิ่งไม้หรือเถาวัลย์ การเคลื่อนไหวราวกับสายน้ำ ความเร็วแท้จริงแล้วเทียบเท่ากับคาลิเวียร์ที่ใช้หญ้าคล่องแคล่วเสียอีก

“กรรร!” เสียงคำรามอันชั่วร้ายดังขึ้น

ทันใดนั้นร่างสีดำปรากฎขึ้นด้านหน้าเรย์ลิน และอุ้งมืดใหญ่พุ่งเข้ามา

“เป็นไปไม่ได้! มันอ้อมมาข้างหน้าฉันได้ยังไง? ไม่ใช่ว่าเรย์นอร์ได้ต้อนมันไปทางอื่นหรอ?”

เรย์ลินตกใจ ร่างกายตอบสนองทันที ด้วยปฏิกิริยาโต้ตอบทำให้เขาจับดาบกางเขนออกมาและเฉือนไปด้านหน้า

*แคล้ง!* เรย์ลินรีบถอยหลังผ่านดาบกางเขนเพื่อหมุนร่างไปรอบๆและหนีจากระยะการโจมตีของอุ้งมือหมี เขาไม่ได้จับด้ามดาบกางเขนไว้แน่นและผลทำให้มันบินออกจากมือไป

*ปัง!*

ขณะนั้นเรย์ลินไม่ลังเลที่จะโยนขวดยาอัคคีไปที่หมีภูเขาจอมโหด

เมื่อหลอดทดลองระเบิดขึ้น เปลวไฟก็ได้ลุกท่วมและครอบคลุมหมีภูเขา

เรย์ลินไม่ได้อยู่ดูผลลัพธ์ เขารีบหันตัวและวิ่งหนีแทน

“น้ำยาระเบิดอาจจะได้ผลดี เทียบกับเวทมนตร์ระดับ 0 แล้วมันก็แค่ทั่วๆไป ถึงอย่างนั้นมันก็ยังขาดพลังทะลวงหนังหนาของหมีภูเขาเช่นนั้น”

“โกรววววว!” หมีภูเขาส่งเสียงคำรามจากด้านหลังและดูเหมือนกำลังจะเข้าใกล้เรย์ลิน

เรย์ลินหันกลับไปดูและตาเขาเหมือนหลุดออกจากเบ้า “นี่มันไร้เหตุผลสิ้นดี!”

เขาเห็นหัวของหมีภูเขาถูกย่างเล็กน้อย แต่ร่างกายมันไม่ได้รับความเสียหายอะไรเลย น้ำยาระเบิดดูเหมือนจะทำอะไรมันไม่ได้และทำให้ยั่วยุความโกรธของหมีภูเขา

ร่างหมีภูเขาจอมโหดดูใหญ่โตและหนาแน่นขึ้นราวกับเบาเหมือนขนนกและความเร็วไม่ตกลงเลยสักนิด ทำให้มันอยู่ในหางตาเรย์ลิน

“เอไอชิป! อ่านค่าสถานะ!”

เรย์ลินให้คำสั่งแต่เอไอชิปไม่ได้ตอบกลับมา แม้ครึ่งวันที่ผ่านมาเขาได้ยินแค่เสียงรบกวนเล็กน้อยเท่านั้น

“เอไอชิป! เอไอชิป!” เรย์ลินเรียกอีกครั้งแต่กลับไม่มีประโยชน์

“บ้าเอ้ย! มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”

ใบหน้าเรย์ลินบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด เอไอชิปเป็นไม้ตายในโลกนี้ของเขา การเสียมันไปทำให้เขาเริ่มจะเป็นบ้าเล็กน้อย

*แคว่ก!!* หมีภูเขาจอมโหดไล่กวดเรย์ลินอีกครั้ง มันตบด้วยอุ้งมืออันหนาแน่นราวกับกำลังตบยุง

“หัตถ์เงา!” เรย์ลินร่ายเวทในทันทีและมือสีดำได้โผล่ขึ้นมาจากเงาหมีภูเขาเพื่อหยุดอุ้งมือไม้ไว้

หมีตัวใหญ่นี้คำรามไม่หยุดแต่มันไม่สามารถหนีออกจากหัตถ์เงาได้

เพื่อไขว่คว้าโอกาสนี้เรย์ลินจึงรีบวิ่งหนีไปในทันที “ผลจากหัตถ์เงาคงไว้ได้แค่ไม่กี่วินาที! ฉันต้องรีบแล้ว!”

เรย์ลินหนีอย่างแค้นใจ

“บ้าเอ้ย!” เรย์ลินบ่นอีกครั้ง “โลกนี้มันอะไรกัน? หมีภูเขานี่แข็งแรงกว่าที่ฉันคาดไว้อีกและมันก็ยังเร็วได้ขนาดนี้!”.

ในป่าดำ ต้นไม้ใบหน้าปลิวว่อนในสายลมและบางครั้งก็มีเสียงร้องไห้ดังออกมาเวลาแล้วเวลาเล่า

“สุดท้าย ฉันก็หนีได้เสียที!” เรย์ลินวิ่งไปหลายสิบนาทีก่อนจะกล้าหันกลับไปดู ป่ามืดนี้คล้ายกับปากของสัตว์ร้ายที่ต้องการจะกลืนกินเขาลงท้องไป

“แกว๊ก! แกว๊ก!” แค่เรย์ลินได้หยุดพักหายใจ เสียงอันน่ารังเกียจของอีกาก็ดังขึ้นบนท้องฟ้า

เรย์ลินยกหัวขึ้นและมองดู มีเหล่าอีกาจำนวนมากกว่าอีกาตาแดงก่อนหน้านี้ นอกจากนี้ยังมีถึงสาม! ขณะนั้นพวกมันเห็นเรย์ลินเขา จึงดิ่งลงมาหาเขาในทันที

“ดาบกางเขนของฉันก็หายไปแล้ว ทั้งพลังวิญญาณและพลังเวทมนตร์ส่วนใหญ่ก็ลดลง นี่ฉันกำลังจะตายวันนี้หรือนี่?”

ลางร้ายผุดขึ้นในใจเรย์ลิน

กรงเล็บสีดำกำลังปะทะเข้ากับเขา เรย์ลินพยายามหลบหลีกอย่างรีบเร่ง ในความพยายามนั้นกรงเล็บอีกาก็ได้ฝังรอยแผลไว้บนหลังเขา

ความเจ็บปวดอันล้นเหลือปกคลุมสายตาเรย์ลิน “ไม่! ฉันยังไม่อยากตาย! ฉันยังไม่มีคุณสมบัติเป็นจอมเวทเลย! ยังไม่เห็นโลกอันกว้างใหญ่ใบนี้เลย! จะให้มาตายอย่างเงียบๆที่นี่ได้ยังไง!”

เมื่อเขาร่วงลงกับพื้น เรย์ลินหยิบหินสีเขียวจากด้านหลังออกมา

“ฮ่า!” เมื่อกระโดดขึ้น เขาทุบหินลงบนหัวอีกาตาแดงอย่างโหดร้าย

*ปัง!* เวลานี้เรย์ลินได้ใช้ความแข็งแกร่งของเขาทั้งหมดและอีกาตาแดงก็ได้โอนเอนจนหล่นลงกับพื้น

“แกว๊ก! แกว๊ก!” เสียงร้องด้วยความโกรธดังบนท้องฟ้า เมื่อเห็นเพื่อฝูงตายเช่นนั้น อีกาตาแดงสองตัวก็ร้องออกมาและบินต่ำในทันทีเพื่อแก้แค้น

“เข้ามาเลย!” เรย์ลินร้องเสียงต่ำกับตัวเอง ม้วนตัวให้เข้าตำแหน่งราวกับเสือดาวที่รอขย้ำเหยื่อ

เขารู้สึกว่าเส้นเลือดทุกส่วนในร่างกายได้ขยายออกอย่างรวดเร็ว เส้นเลือดได้ปรับตัวอย่างต่อเนื่อง พลังงานหมุนเวียนในร่างส่งเข้าส่วนต่างๆของร่างกายเขา ความอบอุ่นเพิ่มขึ้นที่ท้องน้อย และบาดแผลบนหลังเขาไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป

“ตาย!” เรย์ลินตะโกนและเขาขว้างหินในมืออกไปอย่างโหดเหี้ยม เวลานี้ได้ใช้พลังงานทั้งหมดและความอบอุ่นในร่างก็ตอบสนอง ก้อนหินพุ่งแสบแก้วหูและตรงไปที่หนึ่งในอีกาสีแดง

“นี่มัน….พลังชีวิตภายใน!” เรย์ลินตกใจอย่างเหนื่อยอ่อน เขาสำเร็จระดับเตรียมอัศวินมานานแล้ว แม้ว่าจะได้ฝึกสมาธิ ดังนั้นเขาจึงเปรียบได้กับอัศวินจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ได้ระเบิดพลังชีวิตภายในจนถึงตอนนี้ และเขาไม่เคยคิดว่าจะสามารถทะลวงผ่านได้ในเวลานี้

ในขณะนั้นความอบอุ่นจากท้องน้อยก็ได้เล่นผ่านเข้านัยน์ตาสองข้างของเขา และความเจ็บปวดในตาก็กลายเป็นน้ำ

เมื่อเขาลืมตาขึ้น ภาพที่เห็นมีแต่การพร่ามัวอย่างมาก ราวกับเขาห่อหุ้มไปด้วยหมอก แต่ว่าคำสีฟ้าของเอไอชิปในที่สุดก็กลับมา

[บี๊บ! โฮสต์ได้เจอพลังงานที่ไม่รู้จัก….ตอนนี้อยู่ในภาวะผิดปกติ!] [โฮ……โฮสต์กำลังเจอภาพหลอน!]

หน้าต่างที่เอไอชิปฉายออกมามีความไม่สม่ำเสมอราวกับว่าเป็นพลังงานรบกวนอันแข็งแกร่ง

“ภาพมายา!” เรย์ลินสะดุ้งขึ้น ถึงอย่างตอนนี้ยังมีอีกาตาแดงอีกตัวที่ได้บินต่ำลงมาด้านหน้า ด้านหลังเขามีเสียงคำรามจากในป่า และอุ้งหมีอันหนาแน่นได้โผล่ออกมาหาเรย์ลิน

เมื่อปะทะกับการโจมตีถึงชีวิตเช่นนี้เรย์ลินได้แต่กัดฟันและหลับตาลงทั้งสองข้าง

กรงเล้บแหลมคมปะทะเข้ากับร่างกายและเขารู้สึกเจ็บปวดรวดร้าว แต่มันไม่ใช่ความเจ็บปวดอย่างที่เขาคิดและร่างเรย์ลินก็ไม่ได้ตกลงไป

“นี่มันไม่ใช่ความจริง หืม?” เรย์ลิมเผยริมฝีปากขึ้น

“เอไอชิป! แสดงสภาวะของฉันตอนนี้!”

หน้าต่างของเอไอชิปได้ปรากฎชัดเจนขึ้นในความมืดมิด

เส้นสีแดงเต็มไปด้วยคำเตือนเกี่ยวกับสถานะที่ผิดปกติที่น่าประทับใจ แต่เรย์ลินไม่ได้ฉุกคิดขึ้นมาก่อน

[บี๊บ! มีการตรวจพบ! ลมหายใจโฮสต์มีอนุภาคก๊าซหลอนประสาทอันเปราะบางและมีพลังมาก มีผลกระทบต่อประสาทสัมผัสทั้งห้า! ต้องการขับออกหรือไม่?]

“เริ่มการขับออกทันที!” เรย์ลินออกคำสั่ง

[บี๊บ! พลังงานสำรองถูกใช้ เริ่มกระบวนการขับออก!]

เอไอชิปได้บ่งชี้ให้เห็นว่าการขับออกสำเร็จแล้วและหลังจากนั้นเรย์ลินได้ลิมตาขึ้นมา

ตอนนี้เขายังอยู่ในพุ่มไม้และหมีภูเขาจอมโหดและอีกาตาแดงได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย

มีแผลหลายแห่งบนร่างเขาจากลวดหนามในไม้พุ่มนี้ และเลือดก็หยดออกมาจากร่าง ถึงอย่างนั้นไม่มีแผลบนหลังเขาแต่อย่างใด

“นี่มันดูเหมือนจะเป็นภาพมายาจริงๆ สิ่งที่เห็นก่อนหน้านี้มันเป็นแค่ของปลอม!”

เรย์ลินมองไปรอบๆตัวเขาอีกครั้ง ด้านซ้ายมีต้นไม้ต้นหนึ่งถอนออกจากพื้นและเขาเห็นร่องรอยสัญลักษณ์เผาไหม้รอบด้าน

“แม้ว่าฉันจะเห็นเรื่องไม่จริง แต่การตอบสนองพวกนี้เป็นของจริง น้ำยาระเบิดและหัตถ์เงาได้ถอนรากต้นไม้นี่ และเข้าใจผิดว่าต้นไม้คือหมีภูเขาจอมโหด!”

เรย์ลินรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย สำหรับน้ำยาระเบิดเขาต้องจ่ายด้วยคริสตัลเวทมนตร์ไปมากมายและเขาได้มาแค่อันเดียวก่อนที่จะซื้อสูตรและส่วนผสมมาจากวูกก์ แต่ตอนนี้เขาใช้มันไปกับต้นไม้ไปแล้ว

“แต่ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่ได้รับประโยชน์อะไรเลย” เรย์ลินมองไปที่หน้าต่างแจ้งเตือนที่เอไอชิปได้แสดงก่อนหน้านี้

[การหลั่งสารอดีนาลีนในร่างกายโฮสต์เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เลือดลมสูบฉีดเพิ่มขึ้น 58%!] [ร่างกายโฮสต์ได้จุดประกายพลังชีวิตภายในออกมาและทะลวงผ่านเข้าสู่ขอบเขตอัศวิน!]

“อาจจะเป็นภาพลวงตามาตลอด แต่การจุดพลังงานชีวิตภายในและเข้าสู่ระดับอัศวินเป็นของจริง!”

“นี่ต้องขอบคุณการก้าวหน้าสู่ระดับอัศวินที่ได้ทำให้ตระหนักถึงสิ่งผิดปกติ ถ้าไม่เช่นนั้นฉันก็คงจะตายได้!”

เรย์ลินกลัวเล็กน้อย “เอไอชิป! บันทึกค่าสถานะของฉันก่อนที่จะเข้าสู่ระดับอัศวิน!”

[บี๊บ! บันทึกสำเร็จ ชื่อ: สถานะก่อนเข้าสู่ระดับอัศวิน]

“สภาวะนี้อาจจะเป็นกุญแจหลักเพื่อจุดประกายพลังชีวิตภายในออกมา! ถึงอย่างนั้นทำไมมันถึงมีความคล้ายกับพลังเวทในโลกเดิมของเรา? มันดูไม่เป็นทางการมากกว่า!”

เรย์ลินเก็บความสงสัยเอาไว้ วิธีก้าวสู่ระดับอัศวินช่างเป็นอันตรายโดยแท้ หลายเหตุการณ์ต่างต้องการโชค ไม่เช่นนั้นการหลั่งสารอดีนาลีนมากเกินไป จะมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดพิษที่ทำให้ถึงตายได้

Facebook Comments

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

error: เนื้อหาถูกป้องกัน!!
%d bloggers like this: