พ่อมดแห่งโลกเวทมนตร์ ตอนที่ 35 กลับสู่สถาบัน

ตอนที่ 35 กลับสู่สถาบัน

keepwalk แปล

“ฉันกังวลว่าในตอนนี้คาลิเวียร์และคนอื่นๆจะเป็นอย่างไรกันบ้าง?”

 

เมื่อเรย์ลินได้ประคับประคองตัวเองขึ้นมา เขารู้สึกราวกับทั้งร่างมีแต่รอยฉีกขาด

 

“กระทั่งเอไอชิป ฉันก็ยังตกอยู่ภาวะนี้ แล้วคนอื่นๆที่เจอเหตุการณ์นี้คนเดียวหล่ะ ดีที่ฉันรู้สึกตัวเร็ว คงเลวร้ายมากกว่านี้ถ้าพวกเขาตกไปในกับดักหรือพบกับสัตว์ป่าตัวอื่นเข้า”

 

เรย์ลินหยิบขวดยาสีแดงออกมาจากกระเป๋าคาดเอวและเปิดจุกไม้ออกมาแล้วเทของเหลวสีแดงไปบนบาดแผลตัวเอง

 

*ฮึก!* หมอกสีขาวเพิ่มขึ้นบนบาดแผลอย่างต่อเนื่อง เรย์ลินกัดฟันใบหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย

 

หลังจากหมอกสีขาวได้กระจายไป เยื้อหุ้มสีแดงก็ได้ปกคลุมแผลและอาการเลือดไหลก็หยุดลง มันปิดแผลอย่างสนิท เรย์ลินโบกมือไปรอบๆและสังเกตได้ว่าการเคลื่อนไหวของเขาไม่ติดขัดแล้ว

 

“ยาห้ามเลือดนี้มันดีจริงๆ แต่มันเจ็บปวดตอนที่กำลังใช้มันนี่แหละ!”

 

เรย์ลินบ่น ดึงเอาขวดยาสีน้ำเงินออกมาและดื่มมันลงไป ขวดยาสีน้ำเงินให้รสชาติหวานและให้กลิ่นหอมของขนมปังสีขาว เรย์ลินรู้สึกว่าร่างกายดีขึ้นมากและได้ฟื้นฟูความแข็งแกร่งขึ้นบ้าง เขาเดินออกจากพุ่มไม้และเอนกายพิงต้นไม้ใหญ่เพื่อพักผ่อน

 

“เอไอชิป! ก๊าซประสาทหลอน มีวิธีไหนที่จะรักษาไหม?”

 

ตั้งแต่ที่เขารู้ว่ามีเพียงอนุภาคก๊าซประสาทหลอนที่อันตรายอยู่ระแวกนี้ เรย์ลินก็ไม่คิดจะช่วยเหลือสมาชิกกลุ่มคนอื่นๆของเขา

 

ถ้าช่วยไม่ได้จริงๆเรย์ลินคงจะต้องมุ่งหน้ากลับไปที่สถาบันเพื่อรายงานศาสตราจารย์ขณะเดียวกันก็สวดมนต์ให้กับพวกเขาให้รอดชีวิต

 

[คำแนะนำ: น้ำสะอาดจะมีคุณสมบัติป้องกันได้ดี สามารถต่อต้านการแทรกทรึมของอนุภาคก๊าซได้!] เอไอชิปตอบกลับ

 

“น้ำสะอาด หืม?” เรย์ลินเปิดขวดน้ำและชุบด้วยผ้าพันคอ พันจมูกและปากตัวเองก่อนจะมุ่งหน้ากลับไปตำแหน่งก่อนหน้านี้

 

“ฉันคิดว่าวิ่งมาไกลมากแล้วแต่ไม่คิดว่ามันพึ่งมาได้แค่หนึ่งกิโลเมตร!” เรย์ลินย้อนรอยเท้าตัวเอง หลังจากนั้นเมื่อเขากลับมายังตำแหน่งที่กลุ่มทั้งห้าคนได้แยกจากกัน เขาพูดไม่ออกเล็กน้อย

 

“เอไอชิป! สแกนพื้นที่ด้านหน้าและสร้างเป็นแผนที่!”

 

ตั้งแต่ที่เขารู้เส้นทางด้านหน้าเต็มไปด้วยอนุภาคก๊าซหลอนประสาท เรย์ลินยังคงรู้สึกเสี่ยงมากจึงต้องป้องกันตัวเองไว้

 

[บี๊บ! สแกนเสร็จสิ้น!]

 

รูปภาพหนึ่งปรากฎด้านหน้าเรย์ลิน สถานที่ที่ห้าคนอยู่ก่อนหน้านี้ได้มีเห็ดขนาดใหญ่ผุดขึ้นจากจุดนั้น

 

เห็ดพวกนี้มีขนาดใหญ่และสูงเท่าคนได้เลย แต่ละต้นมีสีม่วงลึกลับลายจุดสีดำจางๆก่อเป็นรูปมนุษย์ที่เจ็บปวด

 

“เห็ดพวกนี้เป็นชนิดอะไร?”

 

[กำลังเปรียบเทียบกับฐานข้อมูล! ระดับควาามคล้ายคลึง: เห็ดหน้าแมงมุม 98.7% เห็ดซับหอก 74.5% ดอกร่มม่วง 23.3%]

 

“เห็ดหน้าแมงมุม?” เรย์ลินคิดถึงรูปภาพที่เขาเคยเห็นในหนังสือจากห้องสมุด

 

“เห็ดหน้าแมงมุมเป็นพืชที่มีความลึกลับมาก มันสามารถปลดปล่อยก๊าซหลอนอันรุนแรงออกมา และคนที่ร่างกายอ่อนแอจะไม่สามารถต่อต้านมันได้ หลายครั้งมันดึงดูดสัตว์มีปีกหรือสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นเข้ามา ซึ่งดูเหมือนว่าอีกาตาแดงสองตัวก่อนก็ถูกล่อเช่นเดียวกัน”

 

เรย์ลินสังเกตเห็นว่ามีกระดูกสองสามชิ้นตรงก้านเห็ดม่วง บางชิ้นดูเหมือนมนุษย์และส่วนใหญ่ก็มาจากสิ่งมีชีวิตหลายชนิด

 

“ถึงอย่างนั้นพืชอันตรายเหล่านี้ควรจะถูกกวาดล้างรอบๆพื้นที่สถาบัน เว้นแต่ว่าพวกมันพึ่งจะย้ายมาอยู่ที่นี่ไม่นานมานี้!”

 

เรย์ลินคาดเดาและขณะนั้นเขาก็รู้สึกหนาวไปตามร่างกายเมื่อเชื่อมโยงอะไรได้บางอย่าง

 

เขาส่ายหัว “มันไม่ใช่สิ่งที่ควรจะสนใจตอนนี้ ฉันควรจะรีบหานีล่าและคนอื่นๆดีกว่าและค่อยออกจากที่นี่ทันที!”

 

ด้วยการช่วยเหลือของเอไอชิป การค้นหาคนอื่นในกลุ่มจึงเป็นเรื่องง่ายดาย

 

เรย์นอร์นอนอยู่ไม่ไกล ขาข้างหนึ่งของเขาเสียบอยู่บนกิ่งไม้ ดูเหมือนเขาวิ่งเข้าไปหามันด้วยตัวเอง

 

ไม่นานหลังจากนั้นก็พบคาลิเวียร์ ตอนนั้นเขาดูเหมือนเป็นคนเสียสติ กระทั่งยังไม่เห็น
เรย์ลินที่กำลังเดินเข้ามา สุดท้ายเรย์ลินก็ทำให้เขาหมดสติ

 

ส่วนนีล่าและลิลิส สองคนนั้นโชคดีอย่างมาก ไม่ไกลจากที่พวกเขาหนีออกมาก็เจอติดพันอยู่ในเถาวัลย์ เมื่อเรย์ลินพบสองคนนี้ พวกเขายังคงหุ้มด้วยแสงจากน้ำยาเร่งรีบและไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนเลย

 

เรย์ลินนำทั้งสี่คนออกมาให้ไกลจากเห็ดหน้าแมงมุม เมื่อเขาพบกับแม่น้ำสายหนึ่งจึงโยนทั้งหมดลงไปในน้ำ

 

มันเป็นคำแนะนำจากเอไอชิป

 

น้ำเย็นลึกถึงกระดูกจากแม่น้ำได้ไหลเข้าจมูกและลำคอของคาลิเวียร์และคนอื่นๆ ร่างกายพวกเขาเริ่มชักกระตุกอย่างรุนแรง

 

“แค่ก แค่ก!” คาลิเวียร์และคนอื่นๆเริ่มไออย่างหนัก

 

เรย์ลินนำพวกเขาไปบนพื้นเรียบและปล่อยพวกเขาออกจากกัน จากนั้นหยิบอาวุธขึ้นมาตั้งท่าทางป้องกัน

 

“เกิดอะไรขึ้นกัน?” คาลิเวียร์กุมขมับร้องขึ้นกับตัวเอง

 

“นายจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่ได้เลยหรอ?” เรย์ลินมาอยู่หน้าคาลิเวียร์

 

“ใช่! ฉันจำได้ว่าเจอหมีภูเขาจอมโหดและหมาป่า!” คาลิเวียร์เตะที่แผลบนใบหน้าตัวเอง

 

“นายเป็นคนช่วยพวกเรา?”

 

“ใช่น่ะสิ! ถึงอย่างนั้นสิ่งที่พวกเราพบไม่ใช่สัตว์ดุร้าย ฉันจะอธิบายมันเมื่อคนอื่นๆตื่นก่อน!” เรย์ลินชี้ไปที่คนอื่น ดูเหมือนว่ากำลังเริ่มฟื้นคืนสติอย่างช้าๆ

 

เมื่อคนที่เหลือได้หลุดจากภาพหลอนของเห็ดหน้าแมงมุมและดื่มน้ำเย็นเข้าไปหลายอึก สติก็เริ่มแจ่มชัดขึ้นอีกครั้ง

 

เรย์ลินจึงได้อธิบายเรื่องเห็ดหน้าแมงมุมกับพวกเขาด้วยตัวเอง เขาพูดว่าเขาโชคดีที่หลีกหนีสถานการณ์นั้นได้เพราะว่ามีอุปกรณ์ที่สามารถต้านทานภาพหลอน

 

หลังจากฟังเรย์ลิน การแสดงออกของคาลิเวียร์และคนอื่นๆไม่ได้ดีขึ้นเลย

 

“เรย์ลิน ขอบใจมาก! ฉันเป็นหนี้ชีวิตนาย!” คาลิเวียร์พูดด้วยใจจริง

 

“พวกเราก็เหมือนกัน!” นีล่าและลิลิสพูดขึ้นในเวลาเดียวกัน ส่วนเรย์นอร์เขาเปิดปากขึ้นแต่ไม่มีเสียงเล็ดรอดออกมา

 

“ฉันแนะนำว่าให้พวกเราปกป้องร่างกายตัวเองก่อนอันดับแรก!” เรย์ลินชี้ไปที่ต้นขาเรย์นอร์ที่เป็นแผล

 

“ใช่แล้ว! ฉันมีผงรักษาอยู่บ้าง นายต้องการใช้ไหมเรย์นอร์?”

 

คาลิเวียร์หยิบขวดยารักษาออกมาจากถุงข้างเอวและยื่นให้เรย์นอร์

 

เรย์ลินมองผ่านแวบนึงและรู้ว่านั่นเป็นยาทั่วไปซึ่งให้ประสิทธิภาพไม่มากนัก มันยังเทียบกับยาห้ามเลือดที่ปรุงโดยนักเวทย์ไม่ได้นัก

 

ในกลุ่มค่อยๆรักษาบาดแผลบนร่างตัวเอง เรย์นอร์ได้รับบาดเจ็บเป็นส่วนใหญ่และปากเขาก็ซีดเหมือนหิมะ ขาของเขาพันด้วยผ้าพันแผลหนามาก คาลิเวียร์จัดการหาไม้ให้เขาเพื่อเป็นไม้ค้ำยัน ให้พอที่จะสามารถเดินด้วยตัวเองได้

 

ร่างกายของจอมเวทย์เริ่มมีความแตกต่างจากมนุษย์ทั่วไป ด้วยการช่วยเหลือของยา บาดแผลที่ไม่รุนแรงมากโดยปกติจะหายเป็นปลิดทิ้งในเวลาไม่กี่คืน

 

“พวกเราควรจะทำอะไรต่อไป?” คาลิเวียร์มองไปที่เรย์ลิน แม้ว่าเขาจะเป็นหัวหน้ากลุ่มในนาม การกระทำของเรย์ลินสมควรให้เขาเป็นผู้นำมากกว่า

 

“นายยังเดินได้อยู่ใช่ไหม?” เรย์ลินถามเรย์นอร์

 

“ฉันเดินได้แน่นอน! ไม่…อย่าทิ้งฉันไว้ข้างหลัง!” เรย์นอร์ยันตัวเองขึ้นด้วยไม้ค้ำ

 

“งั้นจะดีที่สุดก็ให้พวกเราเร่งออกเดินทาง!” เรย์ลินคิดถึงเห็ดหน้าแมงมุมและการคาดเดาของตัวเอง เขามีลางสังหรณ์ไม่ดีเกี่ยวกับสถาณการณ์ครั้งที่ผ่านมา

 

“ถูกต้อง!” นีล่าและลิลิสตกลงอย่างพร้อมเรียง ดูเหมือนว่าพวกเธอจะกลัวที่นี่เรียบร้อย

 

“น้ำยาเร่งรีบของฉัน! มันเป็นของที่ฉันจ่ายไปห้าผลึกเวทมนตร์เชียวนะ!” ระหว่างทางนีล่าได้เศร้าโศกไปด้วย

 

“นั่นยังดี ดูฉันสิ!” คาลิเวียร์จัดแจงถุง สิ่งสำคัญที่สุดคือกรงเล็บอีกาตาแดง 12 ชิ้นที่เอาไว้ยืนยันว่าพวกเขาทำภารกิจสำเร็จ จากนั้นเขาชี้ไปที่ข้อเท้าตัวเอง

 

บนขาทั้งสอง ขนกระจุกสีดำปกคลุมไปเต็มน่องของเขาและเริ่มกระจายไปที่ต้นขา

 

“แม้ว่าเมล็ดจากหญ้าคล่องแคล่วจะทำให้นายวิ่งเร็วมากขึ้น ความสามารถในการเติบโตช่างเยี่ยมยอด หลังจากใช้มัน ร่างกายนายปนเปื้อนรังสีแน่นอน ถ้าไม่รีบกลับสถาบันเพื่อแก้ไข นายจะเป็นคนขนดกในไม่ช้า!”

 

“ลักษณะภายนอกเป็นเรื่องหนึ่ง สิ่งสำคัญที่สุดคือถ้าหญ้าคล่องแคล่วได้อาศัยบนร่างมนุษย์เป็นเวลานานจะเกิดคุณสมบัติเป็นพิษ! เมื่อถึงตอนนั้นนายทำได้อย่างเดียวคือตัดขาแล้วหละ!”

 

คาลิเวียร์พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “รีบเถอะ!”

 

แม้ว่าเขายังพูดด้วยสีหน้าตายยาก แต่ฝีเท้าของเขาดูเร็วมากขึ้น

 

หลังจากทุกข์ทรมานจากเห็ดหน้าแมงมุม ทั้งห้าคนกลายเป็นคนตกใจง่ายไปหมด แม้แต่เสียงใบไม้หรือเสียงลมก็ทำให้พวกเขารู้สึกเคร่งเครียด

 

ในที่สุดเมื่อเห็นสถาบันอยู่ตรงหน้า เรย์ลินสาบานกับตัวเองว่าเขาไม่เคยเจอหลุมศพที่น่ารักมาก่อน

 

“รหัสผ่าน!” สุนัขสองหัวถามขึ้นน้ำเสียงผู้หญิง

 

“อบิซอลโบนที่ยิ่งใหญ่!” คาลิเวียร์ตอบช้าๆ

 

รหัสผ่านจะเปลี่ยนไปชั่วเวลาหนึ่ง อย่างไรก็ตามรหัสผ่านจะถูกบอกก่อนที่จะออกไปทำภารกิจ เช่นกลุ่มพวกเขา

 

“ถูกต้อง!” สุนัขสองหัวยอมให้ทั้งกลุ่มผ่านและกลับเป็นรูปปั้นดังเดิม

 

ในที่สุดเรย์ลินก็โล่งใจขึ้นเมื่อเข้ามาในประตูสถาบัน

 

แม้ว่าจะไม่มีใครตายในภารกิจ พวกเขาก็เจออันตรายหลายครั้งระหว่างทาง ถ้าไม่ได้
เอไอชิปช่วยเหลือไม่แน่ว่ากลุ่มพวกเขาจะทำมันได้สำเร็จหรือไม่

 

“ไปกันเถอะ! ไปส่งภารกิจของพวกเรากัน!” คาลิเวียร์ผ่อนคลายและยิ้มขึ้น ส่วนลิลิสและนีล่าทั้งสองรู้สึกเบาใจ

 

ทั้งห้าคนได้เดินมาถึงพื้นที่รับภารกิจ คาลิเวียร์ต่อคิวข้างหน้าเคาเตอร์ขณะที่อีกสี่คนรอด้านข้าง

 

“นีล่าเคยเจอภารกิจที่บาดเจ็บมากขนาดนี้หรือมีคนตายมาก่อนหรือเปล่า?”

 

เรย์ลินรู้สึกบรรยากาศบรรเทาลง จำนวนผู้เสียชีวิตในการรับภารกิจได้เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน และมีแต่คำก่นด่า เพราะได้ยินมาหลายต่อหลายครั้ง

 

“พวกเราไม่ค่อยมีให้เห็นบ่อยนักหรอก! ฉันรับประกันได้!” นีล่ามองไปที่เหล่าผู้ใช้เวทย์ใบหน้ามืดมน มันดูเหมือนว่าไม่เพียงแต่ทำภารกิจล้มเหลวแต่ยังจ่ายราคาให้กับการสูญเสียอย่างใหญ่หลวง

 

“ดูสิ ภารกิจได้เปลี่ยนไป!”

 

เรย์ลินยกหัวขึ้นและสังเกตไปที่กำแพงสีดำในมุมข้างบน โดดเด่นด้วยคำสีแดง

 

“ข้อควรใส่ใจ! มีสิ่งมีชีวิตที่อันตรายเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญรอบๆสถาบัน เราหวังว่าผู้ใช้เวทย์ที่ออกไปในภายภาคหน้าจะระวังตัวมากขึ้น ถ้าไม่ใช่นักเวทย์ระดับสาม แนะนำว่าให้พักอยู่ในสถาบันก่อน”

 

ประโยคขนาดใหญ่กว่าคำอื่นได้เขียนด้วยตัวหนังสือสีแดง

 

หลังคำเตือนมีภารกิจใหม่เขียนด้วยสีแดง

 

“ภารกิจ: ค้นหาแหล่งกำเนิดความผิดปกติในบริใกล้เคียงสถาบัน

รางวัล: คริสตัลเวทมนตร์ 500 ก้อน นักเวทย์ระดับ 3 หัวข้อ หรือปรับปรุงรูปแบบเวทมนตร์หนึ่งบท ภารกิจนี้จัดอยู่ในหมวดอันตรายอย่างสูง โปรดคิดอย่างรอบคอบเมื่อรับภารกิจนี้!”

 

“500 ผลึกเวทมนตร์ นักเวทย์ระดับ 3 หัวข้อหรือปรับปรุงรูปแบบเวทมนตร์!!” เรย์ลินร้องอุทาน

 

“ถ้าฉันมีผลึกเวทมากขนาดนั้น!” ลิลิสถูกรางวัลล่อใจ

 

Facebook Comments

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

error: เนื้อหาถูกป้องกัน!!
%d bloggers like this: