พ่อมดแห่งโลกเวทมนตร์ ตอนที่ 37 ยาโบราณ

ตอนที่ 37 ยาโบราณ

 

Keepwalk แปล

“จากการคาดการณ์และจำลองของเอไอชิป ทักษะทำสมาธิระดับเบื้องต้นเป็นทักษะที่มีประโยชน์มากที่สุดในการสร้างรูนในจิตใจ ถึงอย่างนั้นหลังจากเป็นนักเวทย์ระดับสองและสร้างรูนไปได้ 24 ตัวแล้ว กระบวนการเพิ่มพวกนี้ย่อมใช้เวลายาวนาน…”

 

“ไม่แปลกใจเลย แม้แต่นักเวทย์เกรดห้าก็ติดอยู่ที่คอขวดก่อนจะก้าวขึ้นเป็นระดับ 3 !”

 

เรย์ลินมองผลลัพธ์ในสูตรคณิตศาสตร์และจมอยู่กับความคิด

 

“ฉันอยู่ในสถาบันมาได้นานแล้วแต่ไม่เคยได้ยินว่ามีนักเวทย์คนไหนที่มีทักษะทำสมาธิระดับสูงของตัวเองสักคน นอกจากนั้นศิษย์ของที่ปรึกษาทั้งหมดต่างหยุดกระบวนการพวกนี้ไว้สองสามปีหลังจากเข้าระดับสองได้ ดูเหมือนว่าแม้แต่เหล่าศาสตราจารย์ก็ทำอะไรไม่ได้จากทักษะทำสมาธินี้ เพราะงั้นฉันจะละทิ้งมันไว้ก่อน!”

 

“จากการใช้วัตถุดิบ มีสูตรปรุงยาระดับพื้นฐานที่ช่วยให้เพิ่มพลังวิญญาณได้ แม้ราคามันจะค่อนข้างสูงและใช้วัตถุดิบราคาแพงก็ตาม แม้ผลลัพธ์จะค่อนข้างน่าทึ่งนัก…”

 

“ถึงอย่างนั้นโอกาสสำเร็จของฉันก็สูงกว่าผู้เชี่ยวชาญด้านการปรุงยาคนอื่นแน่นอนเพราะฉันมีเอไอชิป ดังนั้นวิธีเพิ่มพลังจิตวิญญาณของฉันยังมีความเป็นไปได้อยู่!”

 

เรย์ลินคิดขึ้น “สิ่งที่ต้องทำต่อไปคือการเก็บรวบรวมสูตรการปรุงยาที่สามารถเพิ่มพลังจิตวิญญาณได้ นอกจากนี้ฉันควรจะขายยาข้างนอกสถาบันและยังได้วัตถุดิบเพิ่มเติมอีก!”

 

“แม้ว่าข้างนอกสถาบันจะค่อนข้างอันตรายพอสมควรตอนนี้ ดังนั้นสมมติว่าฉันออกไปหาตลาดมืดหรือกลุ่มแลกเปลี่ยนขนาดเล็กหล่ะ?”

 

เรย์ลินขมวดคิ้วอีกครั้ง “ด้วยปัญหานี้ เหล่าศาสตราจารย์ในสถาบันจะไม่นิ่งเฉยแน่นอนและต้องทำอะไรสักอย่าง ปัญหาพวกนี้จะค่อยๆถูกแก้หลังจากนั้น ฉันควรจะมีสูตรปรุงยาเพิ่มพลังวิญญาณซะก่อน”

 

ถ้าปัญหาเรื่องการออกไปข้างนอกยังแก้ไม่ได้แม้จะเป็นจอมเวทย์ เมื่อนั้นเรย์ลินอาจจะสูญเสียมากกว่านี้ พอคิดเช่นนี้ เขาก็เริ่มเข้าสู่ความฝันอย่างรวดเร็ว

 

ตอนเช้าวันใหม่ เรย์ลินออกมาหาศาสตราจารย์ครอฟท์

 

“สูตรยาที่สามารถเพิ่มพลังวิญญาณ?” ครอฟท์ตกใจเล็กน้อย

 

“โอกาสในการปรุงยาพวกนี้ต่ำมากเกินไปและจำเป็นต้องใช้วัตถุดิบราคาแพงอย่างมาก ผู้เชี่ยวชาญด้านการปรุงยาหลายคนได้หมดเนื้อหมดตัวไปกับยาพวกนี้ และหลงเหลือแต่เพียงตระกูลที่เบื้องหลังแข็งแกร่งเท่านั้นที่จะหาประโยชน์ได้…”

 

แม้ว่าพรสวรรค์ด้านการปรุงยาของเรย์ลินจะโดดเด่นมาก ครอฟท์ยังรู้สึกว่าศิษย์ของเขาตั้งเป้าไว้สูงนิดหน่อย

 

“ครับ ผมรู้ดีเช่นกัน พรสวรรค์ของผมเพียงแค่นักเวทย์เกรดสาม ส่วนนักเวทย์เกรดสามที่ก้าวหน้าสู่หนทางจอมเวทย์ ยังพบเจอคอขวดอันใหญ่หลวง การทะลวงเพื่อไปให้ถึงระดับจอมเวทย์ได้ง่ายๆขณะที่ยังเยาว์วัยนั้นผมต้องการที่จะเสี่ยงดูครับ”

 

เรย์ลินพูดอย่างนอบน้อม

 

“โอ้ว…เธอ!” ครอฟท์ถอนหายใจและนั่งลงช้าๆ “ฉันมีสูตรยาพื้นฐานสองสามอย่างที่สามารถเพิ่มพลังวิญญาณได้แต่ฉันจะลงนามสัญญาป้องกันการขายสูตรต่อ ฉันได้มันจากกลุ่มอื่น เรื่องสูตรปรุงยาของฉัน แน่นอนว่าเธอจ่ายมันไม่ได้…”

 

“ต้องใช้คริสตัลเวทย์เท่าไหร่ครับ?” จิตใจเรย์ลินหดลีบ แต่ก็ยังถามขึ้น

 

“ฮ่าฮ่า! ฉันรู้ว่าเธอไม่ยอมแพ้แน่ 5,000 คริสตัลเวทย์ และเพราะว่าเธอเป็นศิษย์ของฉันหรอกนะ”

 

“อุ๊บ!” เรย์ลินสูดหายใจเย็นเฉียบและหัวเราะอย่างขมขื่น “ดูเหมือนว่าผมจะไม่มีหวัง!”

 

“การพัฒนาสูตรยาเพิ่มพลังวิญญาณจำเป็นต้องใช้เวลาต่อเนื่องนานหลายทศวรรษหรือกระทั่งหลายศตวรรษ ทดลองต่อเนื่องยาวนาน ยิ่งไปกว่านี้สูตรปรุงยาพิเศษนี้ปกติจะพัฒนาในตระกูลผู้เชี่ยวชาญด้านการปรุงยา ดังนั้นมันจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงมีราคาแพงแบบนี้”

 

การมีผู้ผูกขาดเพียงรายเดียวจึงเป็นกำไรที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เรย์ลินพยักหน้าช้าๆ

 

ถึงอย่างนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นเจ้าของสูตร ถ้ามันเป็นนักเวทย์แทนที่จะเป็นจอมเวทย์ แม้แต่เรย์ลินยังต้องหาทางเอามาให้ได้ แต่ว่าครอฟท์เป็นจอมเวทย์อย่างเป็นทางการ และเขาก็มีสถาบันเวทย์อบิซอลโบนอยู่เบื้องหลัง นอกจากนี้มนุษยสัมพันธ์ของเขาก็ไม่แย่เท่าไหร่ ดังนั้นจึงไม่ได้กังวลมากนัก

 

“แต่ว่าถ้าเธอมีเป้าหมายจริงๆ เธออาจจะไม่สำเร็จหากไม่มีคำตอบ!”

 

เมื่อเรย์ลินเตรียมตัวที่จะจากไปด้วยความผิดหวัง ครอฟท์ก็พูดขึ้น

 

“ดูเหมือนว่าฉันยังมีโอกาส!” เรย์ลินลอบดีใจ

 

“แม้ว่าฉันจะไม่สามารถให้สูตรยาที่พัฒนาเป็นการส่วนตัวได้ ฉันยังพอมีสูตรยาไม่กี่สูตรจากจอมเวทย์สมัยก่อน ฉันได้มาตอนออกสำรวจนานแล้ว เธออาจจะใช้มันเพื่อลองดูก็ได้!” ครอฟท์พูดช้าๆ

 

“สูตรยาจากจอมเวทย์สมัยก่อน?” เรย์ลินสงสัยเล็กน้อย

 

“ใช่แล้ว! จอมเวทย์จากยุครุ่งเรืองในอดีตกาล ไม่เพียงแต่พวกเขาสร้างจักรวรรดิไบรอนที่ขยายไปหลายทวีป พวกเขายังมีสายตากว้างไกลทั่วทุกมุมโลก กำชัยชนะจากที่ต่างๆในช่วงเวลาหนึ่ง!” ใบหน้าครอฟท์เปล่งปลั่งเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะคิดถึงเสน่ห์และความกล้าหาญของเหล่าจอมเวทย์โบราณ

 

“น่าสงสารที่จักรวรรดิไบรอนล่มสลายเพียงชั่วข้ามคืนโดยไม่รู้สาเหตุ และตำนานของจอมเวทย์โบราณได้สูญหายไป พวกเรา เหล่าจอมเวทย์ยุคใหม่ได้หลงเหลือเพียงเศษเสี้ยวการค้นคว้าและหลักฐานบางอย่างทิ้งไว้เบื้องหลังจากเหล่าจอมเวทย์โบราณเท่านั้น…”

 

ครอฟท์เริ่มเล่าฉากเหตุการณ์เบื้องหลังทีละนิด ข้อมูลพวกนี้ไม่เคยพูดถึงผ่านหนังสือประวัติศาสจารย์ของสถาบัน

 

“ผมสงสัยว่าจอมเวทย์โบราณพวกนี้จะอยู่ที่ไหน?” เรย์รู้สึกเคลิบเคลิ้มและถามขึ้น

 

“สูตรพวกนี้ เธอต้องการค้นหามันทั้งหมด?”

 

“แน่นอน! เธอฉลาดจริงๆ! แม้ว่าผลลัพธ์ของสูตรยาพวกนี้จะดี วัตถุดิบหลายอย่างก็ได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว อย่างน้อย ฉันยังไม่เคยเจอพวกมันในสองร้อยปีที่ฉันมีชีวิต…”

 

ครอฟท์พูดเอื่อยๆ “ถึงอย่างนั้นผู้เชี่ยวชาญด้านการปรุงยาหลายคนยังรู้สึกชื่นชอบในสูตรโบราณพวกนี้ก็เพราะว่ายังพอมีวัตถุดิบทดแทนได้อยู่ แม้ว่าจะยังเหลือเพียงเศษจากต้นแบบดั้งเดิม ผลลัพธ์ของมันยังมีประโยชน์เหลือเชื่อ!”

 

เรย์ลินดีใจ ด้วยการช่วยเหลือของเอไอชิป เขาอาจจะลดเวลาและการค้นคว้าไปได้มากมาย

 

ใบหน้าเขายังคงขมวดและเผยแววกังวล “ดังนั้น..เธอต้องการให้ฉันหาวัตถุดิบทดแทน?”

 

“แน่นอน! ผู้เชี่ยวชาญด้านการปรุงยามักจะมองเห็นความสำเร็จแม้มันจะน้อยนิดเสมอ ยาใหม่หลายชนิดยังต้องพัฒนาขึ้นด้วยแนวคิดนี้ ถ้าเธอต้องการมันจริงๆ ลองใช้ความโชคดีลองดู! แม้ว่าโอกาสสำเร็จจะน้อยมากแค่ไหนก็ตาม!”

 

ใบหน้าครอฟท์มืดหม่น ดูเหมือนว่าเขาจะย้ำเตือนถึงความล้มเหลวครั้งที่ผ่านมา

 

“ครับ! ยังไงผมก็ต้องการจะลองดู แม้ว่าผมจะพัฒนาสูตรยาใหม่ไม่ได้ ผมก็ยังต้องการเพิ่มทักษะปรุงยาครับ!” เรย์ลินกัดฟันแน่น

 

“ฉันก็มั่นใจได้หากเธอคิดเช่นนั้น!” ครอฟท์พยักหน้าหลังจากคุ้ยหาชั้นวางของด้านหลัง เขาก็เจอม้วนคัมภีร์เก่าๆ

 

“สูตรยาของจอมเวทย์โบราณทั้งหมดอยู่ที่นี่หล่ะ”

 

เมื่อเรย์ลินได้รับม้วนคัมภีร์ มือเขาก็สัมผัสได้ถึงสิ่งของที่สร้างจากวัตถุดิบที่ไม่รู้จักที่มีความหนาแน่นสูง

 

แผ่นสูตรยาสีเขียวพลิกไปอย่างลวกๆ เรย์ลินจดจำวัตถุดิบที่ต้องการจำนวนมาก

 

“ดอกไม้วิญญาณปิศาจ หญ้าเจ็ดกลีบ….พิษงูหน้าคน…เส้นผมปิศาจแค้น…”

 

เรย์ลินไม่เคยได้ยินวัตถุดิบเกินครึ่งในลิสต์พวกนี้ ส่วนที่เหลือหนึ่งในสามต่างเป็นสมบัติล้ำค่าแม้แต่จอมเวทย์ยังมองหา ทำเอาสายตาเรย์ลินเบิกกว้าง

 

“เป็นไงบ้าง? เธอต้องตกใจแน่ๆ ใช่ไหม? ฉันก็เป็นแบบเดียวกันกับที่เห็นมันครั้งแรกนี่แหละ! ถึงแบบนั้นถ้าเธอปรุงยาออกมาได้ตามวัตถุดิบในลิสต์นี้ ฉันกล้าพูดได้เลยว่ามันมีประโยชน์มากแม้แต่จอมเวทย์!” ครอฟท์ยิ้มเล็กน้อย

 

เรย์ลินพลิกสูตรยาอันอื่นอีกหลายอัน เขาพยายามค้นหาบางอย่างที่เหมาะสมกับระดับของนักเวทย์และได้วัตถุดิบง่ายๆ ครึ่งชั่วโมงผ่านไปเขาอดทนนั่งลงและพบเจออยู่สองอย่าง

 

“ฉันแค่ได้มาสองอย่าง น้ำยาสีฟ้า และน้ำตาแมรี่”

 

น้ำยาสองชนิดนี้เหมาะสมที่สุดกับเงื่อนไขของเรย์ลินตอนนี้

 

“เอาหล่ะ! สูตรของน้ำยาสองชนิดนี้เหมาะกับเธอทีเดียว!” ครอฟท์พยักหน้า “แต่ละสูตร 150 คริสตัลเวทย์ ดังนั้นทั้งหมดก็จะเป็น 300 คริสตัลเวทย์!”

 

แม้ว่ามันจะถูกกว่าสูตรน้ำยาเพิ่มพลังวิญญาณปกติถึงสิบเท่า เรย์ลินยังคงรู้สึกเจ็บใจเล็กๆ เขาหยิบคริสตัลเวทย์ทั้งหมดออกมาจากกระเป๋า ในที่สุดคริสตัลเวทย์กองพะเนินก็ปรากฎข้างหน้าครอฟท์

 

ด้วยกองคริสตัลเวทย์นี้ มีเศษคริสตัลเวทย์บางชิ้นคุณภาพดีอีกด้วย มีคริสตัลเวทย์ระดับกลางที่มีมูลค่าหนึ่งชิ้นเท่ากับสิบคริสตัลเวทย์ด้วย

 

“มีคริสตัลเวทย์ 250 ก้อนและเพิ่มด้วยหญ้าลายงู!” เรย์ลินมองไปที่กระเป๋าเสื้อใบเล็กในชุดคลุมอย่างไม่เต็มใจ หลังจากเขาเปิดมันก็มีหญ้าลายงูออกมา มันมีลวดลายเกล็ดงูอยู่บนนั้น

 

ของชิ้นนี้เป็นสิ่งที่เขาให้วูกส์ไปหามานานกว่าจะได้ แม้ว่าจะสกัดคุณสมบัติออกมาได้เล็กน้อยแต่หญ้าลายงูนี้ไม่มีประโยชน์กับเขาอีกแล้ว

 

“โอ้! หญ้าลายงู แม้ว่ามันจะค่อนข้าเสียหายไปหน่อย มันยังมีคุณสมบัติครบถ้วน ฉันประเมินว่ามันมีมูลค่าประมาณ 50 คริสตัลเวทย์” สายตาของครอฟท์แวววาวสอดส่องบนใบหญ้าสีเงินนี้

 

“การแลกเปลี่ยนตกลง! สูตรยาสองอันนี้เป็นของเธอแล้ว!” ครอฟท์ยิ้มและพยักหน้า

 

จากนั้นเรย์ลินเก็บสูตรยาสีฟ้าและน้ำตาแมรี่ไว้ในกระเป๋า เขาอำลาครอฟท์ก่อนจะออกจากห้องไป

 

“300 คริสตัลเวทย์! นั่นเป็นรายรับที่ฉันได้มาจากการขายยาทั้งปี! วัตถุดิบจำเป็นของทั้งสองอันนี้ต่างมีมูลค่าสูงอีก ฉันต้องรีบและออกจากสถาบันเพื่อขายยาซะแล้ว ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนมันเป็นทรัพยากรสำหรับการทดลองต่อไป…”

 

เรย์ลินเจ็บใจเล็กๆ ถึงอย่างนั้นโอกาสสำเร็จของเขาก็มีสูงกว่าคนอื่น และจากการขายยาในสถาบัน เขายังสะสมยาไว้หลายขวด ถ้าเขาออกไปขายข้างนอกก็คงได้คริสตัลเวทย์จำนวนมหาศาลแน่!

 

ต้งแต่ที่ได้สูตรยาสองสูตรนี้มา จิตใจเรย์ลินเต็มไปด้วยความคิดที่จะหาทางเพิ่มคริสตัลเวทย์และขวดยาทั้งหลาย

 

“เรย์ลิน! เรย์ลิน!”

 

เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นขัดความคิดเรย์ลินไปซะไกล

 

“เธอนั่นเองบิ๊กกี้! โทษที ฉันกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่น่ะ!”

 

เรย์ลินมองดูมๆขนาดใหญ่ข้างหน้าเขา หลังจากผ่านไปหนึ่งปีร่างกายบิ๊กกี้ก็โตขึ้นจนยั่วยวนใจ โดยเฉพาะสองก้อนบนอกเธอที่ดูเกินพอดี

 

“ฮึ่ม! เธอก็เหมือนกัน! เฟย์เล่ก็ด้วย!” บิ๊กกี้หน้ามุ่ย

 

“ฮ่าฮ่า!” เรย์ลินหัวเราะกลบเกลื่อน “วันนี้มีอะไรหล่ะ เฟย์เล่ปฏิเสธเธออีกแล้วหรอ?”

 

“ไม่ใช่นะ! เฟย์เล่ช่วยรักษาฉันให้ดีขึ้นและเรายังมีดินเนอร์ที่ห้องอาหารชั้นสองเมื่อวานนี้จ้า!” บิ๊กกี้พูดอย่างเริงร่า “เพียงแค่เขาเห็นภารกิจล่าสุดของสถาบันที่เขียนด้วยสีเลือดแดงก็อดใจไม่ได้ที่จะอยากไปรับรางวัล!”

 

“500 คริสตัลเวทย์ ข้อมูลระดับสูงและเพิ่มความสามารถรูปแบบบทเวทย์ ถ้าฉันไม่ได้เป็นแค่นักเวทย์ระดับสองหล่ะก็ฉันก็น่าจะถูกล่อด้วยเหมือนกัน!” เรย์ลินตลก

 

“เธอคิดอะไรอยู่เมื่อกี๊?”

 

“ไม่มีอะไรมากหรอก แค่การขายยาในสถาบันค่อนข้างเสียเปรียบสำหรับฉันและอยากจะไปขายข้างนอกน่ะ!” เรย์ลินพูดความจริงครึ่งเดียว

Facebook Comments

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

error: เนื้อหาถูกป้องกัน!!
%d bloggers like this: