พ่อมดแห่งโลกเวทมนตร์ ตอนที่ 41 ทำการซื้อขาย

ตอนที่ 41 ทำการซื้อขาย

Blue แปล, Keepwalk เกลา

เรย์ลินไม่รู้สึกแปลกเลยสักนิด แม้บรรยากาศในสถาบันเปลี่ยนไปมาก เพราะสงครามขนาดใหญ่กำลังใกล้เข้ามา นอกจากนี้ยังมีเหล่าจอมเวทย์ที่มีพรสวรรค์จำนวนมากหายไป ทำให้ดึงความสนใจของผู้อื่นได้เป็นอย่างดี

นอกจากนี้ทางสถาบันไม่ต้องการที่จะปกปิดเรื่องนี้ เพราะยังไงก็ตามพวกเขายังคงต้องพึ่งพาจอมเวทย์เก่งๆในการสู้รบที่กำลังจะมาถึง ส่วนบรรดานักเวทย์อื่นๆก็ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้มากนัก

คนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังก็เป็นพวกระดับล่างที่จะถูกใช้เป็นเพียงเกราะกำบังเท่านั้น

“ศาสตราจารย์ฮาโรชิ ได้กวาดล้างพวกสัตว์อสูรและสัตว์อื่นๆที่สร้างปัญหาบริเวณสถาบันออกไปหมดแล้ว พวกเขาได้ลดจำนวนเหล่าโครงกระดูกโดยใช้เวทมนตร์พิเศษและโดยเฉพาะสัตว์อสูรซึ่งทำให้วิญญาณติดอยู่บนร่างของมันเองตลอดกาล…”

เรย์ลินพยักหน้าเล็กน้อย ดูเหมือนว่าบริเวณสถาบันจะเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยเพียงชั่วขณะหนึ่ง

“แล้วเรื่องจอมเวทย์คนอื่นหล่ะ?”

“มันแย่มาก! ตามที่พี่สาวของฉันสืบมา มีนักเวทย์ฝึกหัดพรสวรรค์สูงส่งจำนวนมากรวมถึงเชสเตอร์และเชอร์ปา ทั้งหมดออกจากสถาบันไปด้วยเหตุผลหลายประการ ฉันกลัวว่าอีกไม่นานข่าวนี้ก็จะแพร่กระจายออกไป…… แล้วเธอล่ะ?”

“พี่เมอร์ลินออกไปแล้วไม่กี่เดือนก่อน! ฉันเองก็จะออกไปปฏิบัติภารกิจข้างนอกเร็ว ๆ นี้เช่นกัน!”

เรย์ลินพูดอย่างไร้อารมณ์เกี่ยวกับข่าวที่เขาได้มาและนั่นทำให้ใบหน้าของนีล่าซีดเผือดกว่าเดิม

“แล้วเธอหล่ะ มีแผนอย่างไร” เรย์ลินยังคงถามเธอตอนท้าย

“ฉันว่าจะกลับไปอยู่กับตระกูล เธอก็รู้ แม้ว่าตระกูลเวลเตอร์ของฉันไม่มีชื่อเสียงมากมาย แต่พวกเราก็ยังสามารถดูแลตัวเองได้ เธอจะมากับฉันไหม?” นีล่าชักชวนเรย์ลินที่เป็นเหมือนความหวังสำหรับตระกูลของเธอ

“ไม่เป็นไร ขอบเธอมาก! ฉันก็วางแผนไว้เพื่อตัวเองไว้แล้ว!” เรย์ลินยิ้ม เนื่องจากเขาจะต้องอยู่ภายใต้สัญญาและข้อจำกัดต่างๆหากเข้าตระกูลไป แต่เรย์ลินมีความลับหลายอย่างและไม่เหมาะกับการมีข้อผูกมัด

ดวงตาของนีล่าเศร้าลงทันที เรย์ลินรู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นกำลังจะจบลง หลังจากที่พวกเขาผ่านอะไรกันมามากมาย แต่ตอนนี้เป็นช่วงวิกฤต พวกเขาจำเป็นต้องแยกย้ายไปตามเส้นทางของตัวเองกันก่อน

“มีบางอย่างที่ฉันอยากจะถามเธอ!” เรย์ลินหยิบกล่องไม้สีดำขึ้นมาวางลงบนโต๊ะอาหาร

“มันคืออะไร?” นีล่ายิ้มค่อนข้างฝืน

เขาเปิดกล่องสีดำออก ภายในมียาจำนวนมากถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ ทำเอานีล่าลายตาเล็กน้อย

“นี่คือ …… ” ดวงตาของนีล่ามองด้วยความประหลาดใจ

“นี่เป็นยาที่ฉันมีทั้งหมดในตอนนี้ ช่วยฉันขายมันได้ไหม!” เรย์ลินแสดงออกอย่างสงบนิ่ง

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงยาส่วนเล็ก ๆ ที่เขาปรุงขึ้นมาเท่านั้น พวกมันมีมูลค่าเทียบเท่ากับคริสตัลเวทย์หลายร้อยชิ้น

การปล่อยให้นีล่าขายยาให้เพราะเรย์ลินไม่อยากเป็นที่สังเกตจนเกินไป และในอีกทางนึงเป็นการชดเชยให้กับนีล่าอีกด้วย

นอกจากนี้ยังมีความรู้สึกหลงไหลอยู่ในใจเขา อย่างน้อยการจากกันนี้ จะเป็นสิ่งตอบแทนให้กับเธอด้วย นี่จะทำให้นีล่าเป็นพ่อค้าคนกลางและมีโอกาสทำกำไรขึ้นมาบ้าง

“ไม่มีปัญหา! ตอนนี้ราคาของวัตถุดิบและบทเวทมนตร์ลดลงอย่างรวดเร็ว สวนทางกับยาและอุปกรณ์เวทย์มีราคาสูงขึ้นมาก ” นีล่ากระพริบตา

นี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นโดยปกติ บทเวทมนตร์และวัตถุดิบอื่นๆจะราคาตกลงทันทีในช่วงที่กำลังจะมีสงคราม เนื่องจากพวกมันไม่สามารถเพิ่มความแข็งแรงได้ทันที แต่สำหรับไอเทมอื่น ๆ ที่สามารถเพิ่มความสามารถในการต่อสู้ได้ก็จะมีความต้องการและราคาที่สูงตามไปด้วย

“หลังจากขายยาพวกแล้ว แค่ให้คริสตัลเวทย์ฉัน 300 ชิ้นก็พอ!” เรย์ลินจิบโกโก้ร้อนที่วางอยู่บนโต๊ะ

นีล่าเผยใบหน้าซับซ้อนเล็กน้อย “ได้แน่นอน จริงๆแล้วตระกูลฉันสามารถซื้อมันได้ทั้งหมด! เธอยังมีอีกไหม? ฉันจะบอกให้ตระกูลของฉันรู้และให้ราคาที่ยุติธรรมแก่เธอเอง”

“นี่เป็นยาที่ฉันสะสมไว้ในปีที่แล้ว! เธอก็รู้อยู่ว่าฉันต้องพึ่งพาการขายยาเพื่อหาทรัพยากรที่ต้องการ หากการค้าตอนนี้ไม่ดี ฉันคงไม่ขายมันทั้งหมดนี่ในคราวเดียวหรอก!” เรย์ลินแสดงสีหน้าจริงจัง

“ก็ได้! ฉันจะพยายามช่วยเธออย่างเต็มที่!” นีล่าเข้าใจ ในสายตาของเธอ เรย์ลินปรุงยาเหล่านี้อย่างไม่หยุดหย่อนและยังสะสมพวกมันด้วยความสามารถของเขาเอง

ทั้งสองต่างมีเรื่องกังวลใจ จึงทำให้มื้อนี้ไม่เจริญอาหารมากนัก

หลังทานอาหาร นีล่ารีบบอกลาเรย์ลิน เรย์ลินรู้สึกวางใจให้ใครสักคนให้นำข้อความที่เขาใบ้ไปให้คนอื่นๆ ซึ่งเขาก็ไม่ได้กล่าวถึงรายละเอียดมากนัก เป็นเพียงคำบอกใบ้เป็นนัยเท่านั้น

นีล่าทำการอย่างรวดเร็ว วันต่อมาหล่อนก็นำคริสตัลเวทย์มาให้เรย์ลินทันที

หลังจากรับคริสตัลเวทย์มา เขามีความคิดบางอย่าง เรย์ลินตัดสินใจที่จะใช้คริสตัลเวทย์ของเขาขณะที่อยู่ที่สถาบัน เพราะเขาไม่สามารถหาตลาดในโลกข้างนอกได้ แม้ว่าเขาจะอยากทำก็ตาม แต่พวกทรัพยากรนั้นก็ไม่สมบูรณ์เท่าที่สถาบันมี

การออกเดินทางครั้งนี้น่าจะกินเวลานาน เรย์ลินจึงต้องเตรียมตัวสำหรับการออกไปผจญภัยภายนอก เขาเตรียมที่จะซื้อวัตถุดิบต่างๆเพื่อปรุงยาและบทเวทย์มนต์ ส่วนความรู้จำเป็นสำหรับนักเวทย์ระดับ 3 มันถูกเก็บไว้ในเอไอชิปไว้นานมาแล้ว

ความรู้ที่ได้รับจากอาจารย์จะหยุดลงที่นี่ ส่วนการก้าวไปสู่จอมเวทย์อย่างเป็นทางการและความรู้พื้นฐานของจอมเวทระดับ 1 นั้นทางสถาบันได้ปกป้องไว้ มีเพียงนักเวทย์ระดับสามที่ทำสัญญากับทางสถาบันถึงจะมีสิทธิ์เข้าถึงเนื้อหาพวกนี้ได้

เรย์ลินมุ่งหน้าไปยังร้านขายบทเวทย์มนต์ก่อน

“เธอต้องการอะไร?” หญิงชราที่อยู่ข้างเคาน์เตอร์มีอารมณ์ร้อนขึ้น อารมณ์ของเรย์ลินไม่ได้เปลี่ยนไป เขามาว่านักเวทย์ระดับ 3 ที่ล้มเหลวในการก้าวข้ามเป็นจอมเวทย์และพวกเขาทำสัญญากับทางสถาบันเพื่ออยู่ที่นี่และให้บริการพื้นฐาน จากข้อจำกัดในสัญญา พวกเขาจะไม่สามารถไปไหนต่อไหนได้แม้ว่าเขาจะต้องการ ด้วยการต่อสู้ที่กำลังจะมาถึงนี้ มันคงจะแปลกหากพวกเขายังมีอารมณ์ดีอยู่!

“นอกจากหัตถ์เงาแล้ว ฉันต้องการบทเวทมนตร์พื้นฐานทั้งหมดธาตุเงาและความมืด!”

หญิงชราที่อยู่ข้างหลังเคาน์เตอร์มองไปที่เรย์ลินด้วยความประหลาดใจ เพราะพวกนักเวทย์เศรษฐีระดับ 2 เช่นเขาไม่ได้เจอบ่อยนัก

“มีทั้งหมด 13 เวทย์ รวมเป็นคริสตัลเวทย์ 130 ชิ้น”

“ฉันต้องการคาถาแปลงร่างขั้นพื้นฐานด้วย!”

“งั้นก็จะเป็นคริสตัลเวทย์ 140 ชิ้น”

เรย์ลินพยักหน้าและเทคริสตัลเวทย์ในกระเป๋าลงบนเคาน์เตอร์ หญิงชรานับและเดินเข้าไปหลัง เธอหยิบหนังสือเวทย์มนต์ 14 เล่มมาเรียงซ้อนกันไป แต่ละเล่มหนาเท่าก้อนอิฐและทั้งหมดรวมกันจนสูงเกือบเท่าความสูงเรย์ลิน

“ดูเหมือนฉันควรจะซื้อบ้างก็ดี!”

เรย์ลินจ้างคนให้นำหนังสือบทเวทย์มนต์ของตนกลับที่ห้อง หลังจากนั้นเขาจึงกลับไปที่ตลาดแลกเปลี่ยน

ขณะนี้ ตลาดแลกเปลี่ยนเป็นหนึ่งในที่ไม่กี่ที่ที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย

จำนวนของเหล่าจอมเวทย์ที่มาที่นี่เพิ่มขึ้น สินค้าชั้นดีที่ถูกวางขายได้ดึงดูดความสนใจเหล่านักเวทย์จำนวนมาก

“ดูเหมือนว่านักเวทย์ทุกคนก็สังเกตความผิดปกตินี้ได้” เรย์ลินครุ่นคิด

เรื่องนี้คล้ายกับพวกสัตว์ที่อยู่ในป่า สัตว์ตัวเล็กๆมักจะรับรู้ถึงอันตรายก่อน และมันต้องหลบหนีก่อนที่ตัวเองจะถูกล่า แต่สำหรับสัตว์อื่น ๆ จะเห็นว่ามีอันตรายก่อนค่อยหนี แม้ว่าพวกมันจะไม่มีการรับรู้อันตรายก็ตาม

“แต่ที่นี่ก็ยังไม่มีอุปกรณ์เวทย์ขาย” เรย์ลินรู้สึกหดหู่เล็กน้อย เขาต้องการที่จะเป็นเจ้าของอุปกรณ์เวทย์มาโดยตลอด แต่พวกมันหายากเกินไป แถมราคาก็สูงมากและพวกมันมักอยู่ในมือของเหล่าจอมเวทย์ทุกครั้ง เมื่อจอมเวทย์รู้สึกไม่พอใจกับอุปกรณ์เวทย์แล้ว เหล่านักเวทย์ระดับ 3 ทุกคนก็จะรีบคว้ามันไว้ แต่เรย์ลินยังไม่เคยมีโอกาสนั้นเลย

“การสร้างอุปกรณ์เวทย์ต้องใช้ศาสตร์ด้านการหลอมและแปรธาตุ ซึ่งมันเป็นหัวข้อที่ลึกขึ้น ฉันไม่มีเวลาพอที่จะมีสมาธิไปที่การเรียนศาสตร์ปรุงยาตอนนี้!”

เรย์ลินหัวเราะอย่างขมขื่น แม้เอไอชิปจะมีข้อจำกัดในการประมวลผล แต่จากประสบการณ์ของเรย์ลิน เมื่อพลังวิญญาณของเขาเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ระดับของเอไอชิปก็จะเพิ่มขึ้นเช่นกัน

“หากฉันได้เป็นนักเวทย์ระดับ 3 แล้ว ฉันจะสร้างอุปกรณ์เวทย์ขึ้นมาเองซะเลย!”

ร้านขายของพวกนี้ไม่มีอุปกรณ์เวทย์ที่ดึงดูดความสนใจของเรย์ลินแม้แต่น้อย แต่ก็ยังมีสิ่งผิดปกติอยู่ เช่น ร้านขายยา อาวุธ ชุดเกราะเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย แต่สำหรับส่วนผสมหรือวัตถุดิบกลับมีคนเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น

เรย์ลินเดินไปที่ร้านของวู๊กส์ที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี

ตอนนี้ในร้านเต็มไปด้วยนักเวทย์และพวกเขาซื้อยาทุกอย่างที่พวกเขาเห็น

วู๊กส์กำลังยุ่งมาก เขามีเหงื่อท่วมตัว กระทั่งเขาได้จ้างนักเวทย์สองสามคนมาช่วยลดภาระนี้ ซึ่งในอดีตเหตุการณ์แบบนี้ในอดีตถือว่าเป็นเรื่องไม่ธรรมดา

เรย์ลินมองไปรอบ ๆ ของทุกอย่างถูกขายไปอย่างรวดเร็ว ชั้นวางของต่างๆมากมายถูกระบุป้ายว่าขายหมดแล้ว

แววตาของวู๊กส์เป็นประกายทันทีที่เห็นเรย์ลิน เขาเรียกนักเวทย์อื่นมาขายแทน และเดินไปต้อนรับเรย์ลินอย่างพิเศษ

“เฮ้! เรย์ลินที่รักของฉัน วันนี้ฉันได้ยินเสียงนกกระจอกร้องและฉันรู้ว่าเธอจะต้องนำข่าวดีมามาให้ฉันแน่นอน เธอมียาเท่าไรล่ะ? ฉันให้ราคาเธอมากกว่าปกติ 10%! ไปเลย” วู๊กส์ต้อนรับเรย์ลินอย่างอบอุ่น เขามองไปที่เรย์ลินราวกับจ้องคริสตัลเวทย์

“เสียใจด้วย” เรย์ลินโบกมือ “ช่วงนี้ฉันยุ่งกับการทำภารกิจ ดังนั้น ฉันจึงไม่ได้เป็นปรุงยาเลย!”

“นี่เป็นเรื่องที่เศร้าจริงๆ!” วู๊กส์ถอนหายใจ “เธอไม่รู้หรือว่าการค้าที่ตลาดในช่วงนี้ดีแค่ไหน!”

“เอาล่ะ! เอาล่ะ! ฉันมาที่นี่เพื่อซื้อวัตถุดิบ “เรย์ลินกล่าวและส่งมอบรายการสินค้าให้วู๊กส์

หลังจากเห็นใบรายการสินค้าและจำนวนที่ต้องการ สีหน้าของวู๊กส์ก็เปลี่ยนไป เขาเริ่มมีเหงื่อออก

“วัตถุดิบตั้งมากมายขนาดนี้! ขอฉันดูก่อน ..คริสตัลเวทย์สีขาว รากเถาสีม่วง กรงเล็บของผีก๊อบลิน นี่เธอกำลังพยายามปรุงยาเร่งปฏิกิริยางั้นเรอะ?” ชายอ้วนถามอย่างตรงไปตรงมา

“ใช่! ฉันกำลังเตรียมการเพื่ออนาคตของฉัน หรือถ้านายมียาเร่งปฏิกิริยาตอนนี้ฉันจะซื้อมันทัน นายเสนอราคามาได้เลย!”

เรย์ลินพูดอย่างเป็นกันเอง สูตรสำหรับยาเร่งปฏิกิริยานี้สามารถพบได้ในห้องสมุดหรือหาได้ทั่วๆไป มีผู้คนจำนวนมากเคยเห็นมันมาก่อน ชายอ้วนคนนี้ก็สังเกตวัตถุดิบเอาได้ว่าไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่ภายใต้วัตถุดิบของยาเร่งปฏิกิริยานี้ เรย์ลินได้เพิ่มส่วนผสมทั่วไปหลายอย่างที่จำเป็นสำหรับการปรุงยาสีฟ้าและน้ำตาของแมรี่ สำหรับส่วนผสมอื่นๆไม่กี่ชนิดได้สูญพันธุ์ไปแล้วหลายร้อยปี ดังนั้นเรย์ลินจึงไม่ได้เขียนพวกมันลงไป

“การปรุงยาเร่งปฏิกิริยานั้นมีความซับซ้อนอย่างมากและอัตราความสำเร็จก็ยังต่ำมากๆด้วย ความต้องการยิ่งสูงกว่า มันจึงถูกขายออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วฉันจะมีเหลือได้ยังไง?”วู๊กส์ส่ายหัว

“อย่างน้อยทักษะการปรุงยาของคุณก็ไม่เลวนะ สามารถปรุงมันได้เพียงแค่ต้องการส่วนผสมเท่านั้น ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันยังเป็นนักเวทย์ระดับ 2 ฉันก็โดนปล้นไปหลายครั้งแค่ยาเร่งปฏิกิริยาขวดเดียวนี่!”

Facebook Comments

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

error: เนื้อหาถูกป้องกัน!!
%d bloggers like this: