พ่อมดแห่งโลกเวทมนตร์ ตอนที่ 43 ปิศาจต้นไม้ยักษ์

ตอนที่ 43 ปิศาจต้นไม้ยักษ์

Blue แปล

รถม้าวิ่งผ่านไปเรื่อยๆ สถานที่แห่งหนึ่งเข้ามาในสายตาเรย์ลิน

ตรงกลางถนนมีต้นไม้โบราณขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่

กิ่งไม้สีเขียวของมันแผ่กระจายไปทุกทิศทุกทาง ก่อเป็นหลังคาใหญ่พร้อมกับเถาวัลย์มากมายห้อยลงมา

บนต้นไม้ขนาดใหญ่มโหฬารนั้นมีดวงตาคู่นึงและปากบนนั้น มันดูเหมือนใบหน้ามนุษย์ทว่าดันมีดวงตาสีเขียว

สิ่งมีชีวิตมีปีกกำลังบินอยู่รอบๆต้นไม้ ผิวหนังของมันมีสีเขียวและรูปร่างคล้ายมนุษย์

“ปิศาจต้นไม้ยักษ์!” เรย์ลินอุทาน เขาหัวเราะอย่างขมขื่น “สถาบันไม่ได้กวาดล้างบริเวณรอบๆหรอ? ทำไมถึงยังมีตัวเป้งขนาดนี้ที่นี่อีก?”

“นักเวทย์ของป่าเวทมนต์อบิซอลโบนงั้นเรอะ?” ต้นไม้ขนาดยักษ์พูดขึ้น พวกสัตว์มีปีกบินไปเกาะด้านหลังของมันและหันสายตามาหาเขา

“ฉันเป็นเพียงนักเวทย์ผู้ต้อยต่ำที่เตรียมจะหนีออกไป ขอผ่านทางได้ไหม? ฉันจะจ่ายเงินให้!”

เรย์ลินพยายามเน้นคำสุดท้าย

“มีแต่ความตายเท่านั้นสำหรับคนที่พยายามจะหนีออกไป!”

ต้นไม้ยักษ์ปล่อยเสียงดังก้องทำเอาหูของเรย์ลินได้รับบาดเจ็บ ขณะเดียวกันเถาวัลย์เขียวไหลลงมาช้าๆขณะที่มันรัดศพมนุษย์ไว้อยู่ ร่างของศพเหี่ยวเฉา สวมเสื้อคลุมสีเทาของสถาบันอบิซอลโบน

“พี่ชาย! มาเล่นกับเราเถอะ!”

ในขณะเดียวกัน ภูติตัวน้อยที่บินอยู่รอบปิศาจต้นไม้ยักษ์ เสียงราวกับเด็กสาวน่ารัก น้ำเสียงของเธอทำให้เรย์ลินเบิกบานใจ ราวกับว่าเสียงนี้เป็นของคนที่สำคัญที่สุดของเขาในโลกนี้ เรย์ลินเริ่มคิดว่าการอยู่ที่นี่อีกต่อไปไม่ใช่ความคิดที่ดี

[คำเตือน! คำเตือน! โฮสต์ได้รับผลกระทบจากมนต์เสน่ห์อันชั่วร้าย!] เสียงของเอไอชิปเตือนเรย์ลิน นำเขาออกจากอาการประสาทหลอน

“แกกล้ายั่วฉัน!” ใบหน้าเรย์ลินมีสีหน้าโกรธเคือง

“เอไอชิป! ผลการสแกนของมันล่ะ?”

[ปิศาจต้นไม้ยักษ์

ความแข็งแกร่ง: 5

ความว่องไว: 0.5

กำลังกาย : 9.8

พลังจิตวิญญาณ: 3.5

ทักษะ:หว่านเมล็ด เถาวัลย์] [ภูติไม้เขียว

ความแข็งแกร่ง: 0.9

ความว่องไว: 2.5

กำลังกาย : 1.5

พลังจิตวิญญาณ: 3.1

ทักษะ: โปร่ยเสน่ห์ใส่สิ่งมีชีวิต] [มีข่าวลือว่าภูติไม้เขียวและปิศาจต้นไม้ยักษ์มีความสัมพันธ์ร่วมกัน โดยปกติภูติไม้เขียวจะเกลี้ยกล่อมเป้าหมายให้เข้าสู่ระยะโจมตีของปิศาจต้นไม้ยักษ์ และจากนั้นปีต้นไม้ศาจยักษ์จะทำการสังหารพวกมันทันที!]

เสียงของเอไอชิปดังขึ้น

“ความแข็งแกร่งและพละกำลังของปิศาจต้นไม้ยักษ์มีสูงเกินไป ลำตัวมันก็ใหญ่อีกด้วย ไม่มีทางผ่านไปได้ง่ายๆแน่! “ใบหน้าเรย์ลินสงบนิ่ง “ดูเหมือนว่าฉันต้องต่อสู้กับมันสินะ!”

“คนแรกจะเป็นแก! แกกล้ายั่วฉัน!”

[ยืนยันจุดอ่อน! คำนวณแรงลม ปรับวิถีโค้ง!]

ทันใดนั้นเรย์ลินยกแขนขึ้น เผยให้เห็นหน้าไม้ที่ซ่อนอยู่ขณะที่เขาเหนี่ยวไกไว้แล้ว

* ฉั่วะ! * เส้นสีดำเส้นหนึ่งพาดผ่านอากาศและพุ่งตรงไปที่ภูติไม้เขียวตัวก่อนหน้านี้

ลูกศรเจาะเข้าที่หน้าอกด้านขวาของภูติไม้เขียว หยดน้ำตาไหลรินจากดวงตา ของเหลวสีเขียวเหมือนจะเป็นน้ำยางไหลออกมาจากหน้าอกและตกลงบนพื้น

“ไดริซเซ่! มนุษย์คนนั้นฆ่าพี่ไดริซเซ่!” เสียงเกรี้ยวกราดและตกใจของภูติไม้เขียวตนอื่น ๆ ดังมาจากยอดไม้

“แกกล้าฆ่าลูกสาวของฉัน!” ปิศาจต้นไม้ยักษ์ส่งเสียงคำราม มันส่งเถาวัลย์ขนาดใหญ่ลอยไปหาเรย์ลินอย่างรวดเร็ว

“ย่าาาห์!” เรย์ลินขยับรถม้าถอยหลังขณะที่หลบเถาวัลย์ไปด้วย

“จากการคำนวณของเอไอชิป ระยะการโจมตีของปิศาจต้นไม้ยักษ์คือ 20 เมตร! การเคลื่อนไหวของมันก็ช้าเอามากๆ ซึ่งนี่ถือเป็นจุดอ่อนที่สุดของมัน!”

เรย์ลินดึงดาบกางเขนออกมา จอดรถม้าทิ้งไว้ก่อนจะลงมา

“ฉันแค่จะจากไป แต่คุณกลับปฏิเสธที่จะคุยกันดีดี เมื่อพูดดีด้วยแล้วไม่ได้ ดูเหมือนการต่อสู้คงเป็นวิธีเดียวในการแก้ไขปัญหานี้!”

“แกฆ่าไดริซเซ่ที่น่ารักของฉัน! ฉันจะทำให้แกกลายเป็นศพน่าเปื่อยและแขวนคอแกไว้เป็นร้อยปี!”

รากของปิศาจต้นไม้ยักษ์โผล่ออกมาจากพื้นและยืนขึ้นเหมือนมนุษย์ก่อนจะไล่ตามเรย์ลิน

“ความเร็วแค่นี้! ล้อกันเล่นหรือเปล่า?” เรย์ลินหัวเราะเสียงดังและหลบไปด้วยขณะที่เขาปะทะกับปิศาจต้นไม้ยักษ์

เงาต้นไม้เขียวหวดใส่เรย์ลิน แต่เขาหลบโดยการกลิ้งออกไปอย่างง่ายๆ

* ปังงง!* เถาวัลย์สีเขียวเหมือนกับแส้ ทุบลงบนพื้นเป็นหลุมขนาดใหญ่กระจุยกระจาย

เรย์ลินใช้ดาบกางเขนฟันเข้าไปที่เถาวัลย์ ใบดาบสีขาวปะทะกับเส้นเถาวัลย์แต่กลับไม่มีรอยเลย

เรย์ลินรู้สึกถึงแรงขนาดมหึมาปะทะเข้ามา มีเงาดำหลายร่างปรากฏอยู่ข้างหลังเขา

[มีการโจมตีจากด้านหลัง วิธีที่ดีที่สุดคือไปหันทางขวา 50 องศาและกระโดดทางขวา!] เสียงของเอไอชิปดังขึ้น

เรย์ลินเบี่ยงเถาวัลย์ หันหน้าไปทางขวาและกระโดดทันที หลบการโจมตีจากเงาดำหลังเขา

“ท่านพ่อ! เราจะช่วยท่านเอง! ”

ภูติไม้เขียวประมาณ 7 ถึง 8 ตน บินถลาลงมาพร้อมถือคันธนูขนาดเล็กเหมือนของเล่นไว้ในมือ ทว่าเมื่อเรย์ลินเห็นของเหลวสีเขียวเข้มบนหัวลูกศร ใบหน้าเขาก็เปลี่ยนไป

“นั่นมันพิษ!”

เขาหยิบขวดยาสีม่วงหนึ่งขวดออกจากกระเป๋าข้างเอว แล้วโยนมันลงที่ภูติไม้เขียว

* ปิ๊งป่อง! * หลอดทดลองแตกตัวออก หมอกควันสีม่วงก่อตัวขึ้นเป็นร่างของปิศาจฮาร์ปี้ มันเปิดปากออกมาและส่งเสียงร้องอันแหลมคมทิ่มแทงไปในหู

“น้ำยาแม่มดคร่ำครวญ! ฉันจ่ายไป 20 คริสตัลเวทย์ถึงจะได้มันมาเชียวนะ!” เรย์ลินเอามือปิดหูทั้งสองข้าง แม้ว่าเขาจะเตรียมตัวไว้แล้วแต่ยังรู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง ส่วนพวกภูติไม้เขียว พวกมันทั้งหมดต่างร่วงลงไปบนพื้นอยู่นาน

การใช้ยาเพื่อเลียนแบบผลลัพธ์เวทย์มนตร์นั้นเป็นเทคนิคการต่อสู้ทั่วไปที่ใช้กันโดยนักปรุงยา แต่ด้วยความสามารถของเรย์ลินตอนนี้ เขายังไม่สามารถปรุงยาแม่มดคร่ำครวญได้ ดังนั้นจึงซื้อมันมาจากครอฟท์แทน

ไม่เพียงแต่ยาพวกนี้จะราคาแพงมหาโหด เพียงแค่ใช้ครั้งเดียวก็ทำให้เรย์ลินเจ็บปวดใจ

ปิศาจต้นไม้ยักษ์และภูติไม้เขียวยังตกอยู่ใต้ผลกระทบของน้ำยาแม่มดคร่ำครวญ เรย์ลินจึงรีบก้าวไปข้างหน้าและใช้ดาบกางเขนแทงไปพวกมัน

ภูติไม้เขียวถูกตัดออกเป็นสองส่วนอย่างง่ายดาย”

“แก้วหูของภูติไม้สีเขียวประหลาดมาก พวกมันประสาทไวต่อคลื่นเสียง ถึงอย่างนั้นเห็นได้ชัดว่าน้ำยาแม่มดคร่ำครวญนี้เป็นหายนะของพวกมัน!”

ตาของเรย์ลินเป็นประกายทันที และเขากระทืบภูติไม้เขียวที่นอนอยู่บนพื้นจนพวกมันตาย

“ไม่! ไม่นะ! จูลี่ เดเลีย ……”

พละกำลังของยักษ์ปิศาจต้นไม้มีเยอะมาก มันฟื้นตัวจากอาการตกใจของน้ำยาแม่มดคร่ำครวญได้รวดเร็ว มันมองไปที่เรย์ลินที่กำลังทรมานเหล่าลูกสาวให้ตายลง ช่วไม่ได้ที่มันจะส่งเสียงร้องออกมา เถาวัลย์จำนวนมากตวัดไปมา ภูติไม้เขียวที่เหลือรีบหนีเข้าไปในกิ่งก้านต้นไม้

“เวทมนตร์ของมนุษย์อันตรายมาก อย่าออกมา!” ต้นไม้ยักษ์ส่งเสียงร้อง

“โอกาสนี้หล่ะ!” ตาของเรย์ลินประกายวาบ เขารีบร่ายเวทย์อย่างรวดเร็ว

“กระสุนกรด!”

ทรงกลมสีเขียวปรากฏขึ้น ด้วยการควบคุมของเรย์ลินมันหลบหลีกเถาวัลย์และชนเข้าที่ตาซ้ายของปิศาจต้นไม้ยักษ์อย่างจัง

*ซี่!* มีหมอกสีขาวลอยขึ้นอย่างต่อเนื่อง ของเหลวสีเขียวไหลค่อยๆไหลออกมาพร้อมกับเสียงร้องของปิศาจต้นไม้ยักษ์

หลังจากที่หมอกสีขาวกระจายฟุ้งไปทั่ว ตาซ้ายของปิศาจต้นไม้ยักษ์ก็หายไปหมด เหลือทิ้งเพียงหลุมที่ไหม้เกรียม

“ฉันจะฆ่าแก! ฉันจะฆ่าแก! แฮนคัสจะฆ่าแก!”

ปิศาจต้นไม้ยักษ์สั่นเทา เถาวัลย์รอบตัวมันตวัดไปมาสร้างเป็นตาข่าย

“แกกำลังพูดกับใครน่ะ?” ตอนนี้เรย์ลินมาถึงใต้ต้นไม้แล้ว ยอดต้นไม้ของมันปิดกั้นแสงแดดจนเหลือเพียงเงาดำขนาดใหญ่

ขณะที่ปิศาจต้นไม้ยักษ์กำลังส่งเสียงคร่ำครวญ เรย์ลินก็มาถึงลำต้นของมันแล้ว

“ไปตายซะ!”

ปิศาจต้นไม้ยักษ์คำราม เถาวัลย์นับไม่ถ้วนผสานเข้าด้วยกัน กลายเป็นอุ้งมือสีเขียวขนาดใหญ่และพยายามจะจับเรย์ลิน

“ลาก่อน!” เรย์ลินหัวเราะเบาๆและโยนขวดยาที่เหลือใส่ลำต้นก่อนที่จะพุ่งหนีไป

* ปัง! * เปลวไฟลุกโชติช่วงกลืนปิศาจต้นไม้ยักษ์ทั่วทั้งลำต้น สิ่งที่ตามมาคือการระเบิดอย่างรุนแรงและควันดำลอยฟุ้งขึ้นมา

“ผลที่ได้มันยอดเยี่ยมมากในการใช้ยาระเบิด 10 ขวดเข้าด้วยกัน ทั้งมันยังได้เปรียบกับคู่ต่อสู้เป็นปิศาจต้นไม้แบบนี้!”

ถึงแม้ว่าเรย์ลินจะวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว แต่เขายังคงถูกไฟไหม้จากด้านหลัง แม้แต่ผมที่ศีรษะเขาก็ถูกเผาไปด้วย

“อ้า!” ปิศาจต้นไม้ยักษ์กรีดร้องด้วยความทรมานและล้มลงกับพื้นเสียงดัง ร่างของมันยังมีเปลวไฟสว่างไสวอยู่

ส่วนภูติไม้เขียวที่ซ่อนตัวอยู่ในนั้นทั้งหมดถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน

[บี๊บ! เป้าหมายไม่มีสัญญาณชีพแล้ว!] เสียงของเอไอชิปดังขึ้น

เรย์ลินพยักหน้าและกลับขึ้นไปบังคับรถม้าไปรอบๆร่างของปิศาจต้นไม้ยักษ์

เขามองไปที่กิ่งก้านขนาดใหญ่ที่ถูกย่างและเหล่าศพของภูติไม้เขียว ทันใดนั้นเรย์ลินนึกอะไรบางอย่างได้ จึงรีบคัดแยกเซลล์และเศษของพวกมันไว้

“ต่อสู้เพียงครั้งเดียว ฉันได้ใช้ยาเกือบครึ่งหนึ่งที่เก็บไว้แล้ว!” ถึงอย่างนั้นปิศาจต้นไม้ยักษ์และภูติไม้เขียวถือเป็นภัยคุกคาม แม้แต่นักเวทย์ระดับ 3 ก็ยังกลัวพวกมัน ดังนั้นการได้ผลลัพธ์เช่นนี้ถือว่าแย่นัก!

เรย์ลินกลัวว่ากำลังเสริมของพวกมันจะมาถึง จึงได้เร่งรีบขี่ม้าออกไปจนม้าทั้งสามตัวน้ำลายฟูมปาก การเทือนทางที่รวดเร็วราวกับสายลม เขาจึงได้หายตัวไปจากระยะสายตา

ครึ่งชั่วโมงต่อมา นกฮูกสีเทาบินโฉบลงมาบนกิ่งไม้

“แฮนคัสตายแล้ว!” นกฮูกเปล่งน้ำเสียงออกมาเป็นเสียงมนุษย์

“ฉันรู้ ฉันรู้แล้ว!” ทันใดนั้นใบหน้าของมนุษย์ก็ปรากฏขึ้นด้านข้างกิ่งไม้ “มันเป็นนักเวทย์ระดับ 2 เราควรตามล่ามันไหม?”

“แผนการเริ่มขึ้นแล้ว! ต้นไม้ปีศาจโง่นั่นสมควรแล้วที่ต้องตาย!” นกฮูกจิกบนร่างกายของมัน

“ฉันไปก่อนล่ะ!” นกฮูกตัวหนึ่งกางปีกขึ้นและบินขึ้นไปบนท้องฟ้า

ใบหน้ามนุษย์เงียบเสียงไปชั่วขณะจากนั้นรอยยิ้มขึ้นมา “แม้ว่าจะเป็นแค่ทาสรับใช้ มันก็ต้องจ่ายราคาที่ฆ่าลูกน้องของข้า!”

กิ่งก้านไม้ขยายไปถึงปิศาจต้นไม้ยักษ์ที่ตอนนี้ไฟได้มอดดับลงแล้ว เหลือเพียงแต่ซากต้นไม้และซากภูติไม้เขียว

ทันใดนั้นซากศพก็ขยับขึ้นมา มันยังมีชีวิตอยู่!

ภูติไม้เขียวพวกนี้ไหม้เกรียมไปหมดแล้ว หากไม่ได้รักษาทันทีมันก็จะตายอย่างแน่นอน

กิ่งไม้นั้นได้นำภูติไม้เขียวด้านขวามาที่ด้านหน้าใบหน้ามนุษย์ “เจ้าต้องการล้างแค้นไหม?”

“แน่นอน! สำหรับ …. การล้างแค้น, โดริซ…… ยินดีที่จะจ่ายทุกอย่าง แม้ว่า …… จะเป็นจิตวิญญาณก็ตาม!”ภูติไม้เขียวพยายามพูด

“ฮ่าฮ่า….ดีมาก!” ใบหน้าของมนุษย์หัวเราะเสียงดัง “ก็แค่ฉันมีน้ำยาทดลองขวดหนึ่งที่เคยล้มเหลวครั้งก่อน ฉันจะใช้มันกับเจ้าก็แล้วกัน!”

ทันใดนั้นต้นไม้สีดำก็ปรากฏขึ้นและห่อหุ้มร่างภูติไม้เขียวไว้ทั้งหมด …

Facebook Comments

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

error: เนื้อหาถูกป้องกัน!!
%d bloggers like this: