ตอนที่ 5 ดาบกางเขน

Keepwalk แปล

ติ๊ง!

ดาบเหล็กสองเล่มปะทะกัน เปล่งเสียงคมชัดออกมา

“เรย์ลิน! นายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน ยอมแพ้ซะเถอะ!” จอร์จใช้แขนทั้งสองข้างจับด้ามดาบและหัวเราะขึ้น

“การต่อสู้มันยังไม่จบ!” เรย์ลินตะโกน สองขาของเขาเคลื่อนไหวในท่าร่างแปลกประหลาดและเป็นอีกครั้งที่เริ่มโจมตี

“ฮ่าห์!” จอร์จแกว่งดาบยาวในสองมือของเขา ทำให้เกิดเสียงครวญครางของสายลม

ดาบกางเขนในมือเรย์ลินกวาดออกและป้องกันการโจมตีของจอร์จไว้ได้

“เยี่ยม! ท่าป้องกันไม่เลว!” จอร์จยกย่องเสียงดัง “ระวังด้วย! ฉันจะโจมตีที่ขาซ้ายนาย!”

“มาเถอะน่า!” เรย์ลินจัดเตรียมของเขา

“ดูซะ!” จอร์จแกว่งดาบด้วยสมองมือสร้างเป็นโค้งที่สวยงามอันตรายต่อหน้าเขา ส่งไปยังขาขวาของเรย์ลิน

เรย์ลินถอยกลับและป้องกันดาบสองมือของจอร์จกลางอากาศด้วยดาบกางเขน “นายพูดว่าขาซ้าย ไอ้คนไม่รักษาคำพูด!”

“ฮ่าๆ…มันเรียกว่ากลยุทธ์  พ่อของฉันสอนมาเสมอ ถ้าไม่รู้จักที่จะวางแผน เมื่อนั้นสักวันจะตายโดยไม่รู้ตัว! จงวางแผนและไม่เป็นเป้าหมายซะเอง!”

จอร์จหัวเราะและพูดขึ้น จากนั้นเขาดึงดาบใหญ่กลับ

“ไม่เอาแล้ว! ไม่เอาแล้ว! แกเก่งขึ้นทุกๆครั้งที่ประลองกัน ต่อไปฉันคงไม่สามารถชนะแกได้อีกแล้ว!”

จอร์จเกาหัวของเขา “เรย์ลิน เทคนิคดาบของฉันส่งต่อมาโดยอัศวินชั้นสูง ฉันใส่ความพยายามไปอย่างมาก ฝึกฝนเลือดตาแทบกระเด็น มากถึงขนาดที่ครูของฉันบอกว่าท่าฟันดาบของฉันดีกว่าพวกอัศวินส่วนใหญ่ แต่แกคือคนที่สามารถยืนสู้ฉันได้อย่างหน้าตาเฉย แล้วแกแพ้โอวรินได้ยังไงวะ?”

“เทคนิคดาบนี้พ่อสอนฉันตอนยังเด็กกว่านี้ แต่น่าเสียดายที่ฉันลืมมันไปแล้วและตอนนี้กำลังพยายามฟื้นฟูที่ลืมมันไป!” เรย์ลินกำหมัดแน่นใบหน้าขึ้นสีแดง

“เมื่อฉันแข็งแรงดีแล้ว ฉันจะแก้แค้นทันทีและทำให้ขามันพิการอย่างแน่นอน!”

เขาดูเหมือนเด็กหนุ่มเลือดร้อน เต็มไปด้วยปณิธานอย่างแรงกล้าที่จะเอาคืนหลังการพ่ายแพ้ “เรย์ลินเพื่อนรัก ฉันเชื่อในตัวนาย นายทำได้อย่างที่พูดไว้แน่นอน!” จอร์จตบบ่าเรย์ลิน

และอีกด้านหนึ่งของความสงสาร “ตอนนี้ ด้วยความสามารถของนาย มันเพียงพอที่จะแก้แค้นแล้วเพื่อน!”

หลังจากประลองกัน จอร์จเข้าใจความแข็งแกร่งของเรย์ลินเพียงผิวเผินเท่านั้น

“ตอนนี้ฉันสามารถจัดการหนึ่งหรือสองคนได้ แต่โอวรินมีตั้งห้าคน!” เรย์ลินไม่สบายใจมากกว่า

ความจริงเขามีความมั่นใจพร้อมแล้วที่จะต่อกรกับโอวรินและพวก แต่เขาไม่มีข้ออ้างที่จะหลอกให้จอร์จฝึกกับเขาต่อ

“อ้อ จริงสิ นายพูดถึงอัศวินขั้นสูงก่อนหน้านี้ พวกเขาเป็นแบบไหน?”เรย์ลินจำได้ว่า จอร์จเคยพูดขึ้นก่อนหน้านี้และเขาก็ถามแบบไม่ได้ตั้งใจมากนัก

“พูดถึงอัศวินขั้นสูง พวกเขาเป็นขั้นที่สูงกว่าอัศวินธรรมดา ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนที่นั่นจะมีความเป็นอยู่ที่ดี! ถ้าใครโชคดี องค์ราชาอาจจะต้อนรับอย่างดีอีกด้วย! และถ้าสัญญาว่าจะจงรักภักดีตอบ เมื่อนั้นเขาจะเป็นนายพันอย่างแน่นอน!”

“ร่างกายพวกเขาเข้าสู่ความแข็งแกร่งสุดยอด และลือกันว่า แม้แต่หน้าไม้และกองทหารเกราะหนักพุ่งเข้าใส่ ยังไม่สามารถหยุดพวกเขาได้!”

“แข็งแกร่งมาก!” เรย์ลินพึมพำ

นายพันมีสถานะเทียบเท่าเอิร์ล แม้แต่วิสเคาท์จอห์นยังต้องทักทายเมื่อเจอเขา

กองทหารม้าเกราะหนักมีความแข็งแกร่งที่สุดในกองทหารยุคกลาง เมื่อพวกเขาเข้าโจมตี แม้แต่กำแพงเมืองเล็กๆยังต้องพ่าย ส่วนอัศวินขั้นสูงสามารถใช้เพียงร่างกายเพื่อห้ำหั่นศัตรู นี่เป็นความแข็งแกร่งที่พวกเขามี

เรย์ลินมีสีหน้าอิจฉา

จอร์จหัวเราะเสียงดังและพูดขึ้น “นายไม่ต้องอิจฉาพวกเขา จอมเวทมีพลังลึกลับและแข็งแกร่งมากเมื่อเทียบกับอัศวิน ตราบใดที่นายเป็นผู้ใช้เวทย์ สถานะของนายก็เทียบได้กับอัศวินขั้นสูงแล้ว และเมื่อไหร่ที่เป็นเมกัสเต็มตัว เมื่อนั้นก็ยินดีด้วย การจัดการกับอัศวินขั้นสูงก็เหมือนกับบี้มด กษัตริย์จากอาณาจักรต่างๆจะพึ่งพาเป็นคนแรกและกระทั่งคนสุดท้ายที่จะยกลูกสาวแสนสวยให้ด้วยบนเตียงของนาย…”

“เมกัสมีอำนาจขนาดนั้น?” เรย์ลินไม่เชื่อ “แล้วทำไมชุดคลุมดำถึงเย็นชากับเรา คนที่มีโอกาสที่จะเป็นเมกัสแต่เพราะความล้มเหลวจึงได้หยุดลงที่อัศวิน”

“หืมม เรื่องนี้ฉันไม่แน่ใจ แต่สถานะของจอมเวทสูงส่งมาก จากคำบอกของพ่อฉัน! ฉันสาบานได้ด้วยชื่อเสียงของตระกูลโบรูนิน” จอร์จแตะจมูกของเขาแก้เขิน

“ไม่เป็นไร! ไม่เป็นไร! ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อ” เรย์ลินรู้สึกว่าตัวเองทำให้จอร์จโกรธเล็กน้อย

เขาพูดในใจ “เอไอชิป! สแกนคนข้างหน้าฉัน!”

[บี๊บ!

ชื่อ: จอร์จ โบรูนิน

ความแข็งแกร่ง: 1.9

ความคล่องตัว: 1.8

พลังกาย: 1.9

สถานะ: สุขภาพดี]

สถิติของจอร์จสูงกว่ามาตรฐาน เพราะเขาได้รับการฝึกฝนเป็นอัศวินตั้งแต่เด็ก นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เกิดสถานะร่างกายในปัจจุบัน

นักรบที่ได้เริ่มบ่มเพาะเทคนิคลมหายใจอัศวินตั้งแต่เด็กดังนั้นร่างกายจึงได้แข็งแกร่งมากขึ้น แต่ว่าหากยังไม่ได้จุดประกายพลังงานชีวิตข้างในจะเรียกว่าเตรียมอัศวิน

ร่างกายของจอร์จถือได้ว่าอยู่จุดสูงสุดของมาตรฐานเหล่าเตรียมอัศวินแล้ว

นี่ยังเชื่อมโยงกับสถานะขุนนางของเขา ที่สามารถหายาราคาแพงจำนวนมากเพื่อช่วยในการฝึกฝนร่างกายได้

“เอาหล่ะ เราควรจะพักผ่อนให้เพียงพอตอนนี้ กลับกันเถอะ! ฉันไม่อยากกลับช้า พวกชุดคลุมดำจ้องจะเอาเรื่องฉัน!”

จอร์จมอบไปรอบๆตัวกระทบกับแสงจันทร์สดใส ด้วยชั้นของแสงสีเงินและความเงียบสงบในเวลากลางคืน บางครั้งก็ถูกเสียงแมลงขัดจังหวะ

เรย์ลินไม่อยากดึงดูดความสนใจระหว่างเดินทาง ดังนั้นเขาจึงแอบมาฝึกซ้อมกับจอร์จตอนดึก

โดยธรรมชาติแล้ว ไม่สามารถหนีจากพวกชุดคลุมสีดำได้ แต่เรย์ลินพบว่าความคิดพวกเขาเย็นชามาก ตราบใดที่ไม่ได้เดินไปไกลจากค่ายเท่าไหร่และไม่ทำให้เกิดปัญหา พวกเขาจะไม่ห่วงอะไรนัก

“มาสู้กันอีกสักรอบแล้วเราค่อยกลับ!” เรย์ลินกล่าว “หลังจากรอบนี้ ฉันจะคืนดาบกางเขนนี้ให้นาย!”

“เอ..เอ๋?” จอร์จตกใจและหลังจากนั้นเขาก็ตาสว่าง “แน่ใจนะว่าจะไม่ใช้มัน? ”

ในการฝึกทักษะดาบ ความต้องการแรกที่ต้องมีเลยก็คือดาบ! เมื่อพูดถึงขุนนาง มีเด็กหลายคนที่สวมชุดคลุมนักรบและแขวนดาบไว้กับเอวของเขา

ถึงอย่างนั้นเรย์ลินคนก่อนไม่ได้ทำเช่นนั้น เหตุผลก็เพราะว่ามันหนักเกินไปและจำกัดการเคลื่อนไหวของเขา

เพราะว่าเขาเจอปัญหา เรย์ลินคนก่อนได้เดินทางโดยไม่มีแม้แต่มีดสักเล่ม สถานการณ์น่าอึดอัดใจของเรย์ลินตอนนี้คือไม่มีแม้แต่ดาบสักเล่มที่จะใช้ฝึกฝน

เพื่อประโยชน์ในการฝึก เรย์ลินจึงมุ่งความสนใจไปที่เพื่อนคนแรกเมื่อเขาตื่นขึ้นมา – จอร์จ

เมื่อใช้ภัยคุกคามอย่างเปิดเผย เขาจึงยืมอาวุธจากจอร์จและฝึกร่วมกับเขา!

คิดย้อนกลับไปถ้าจอร์จปฏิเสธ เขาก็แค่พบกับเพื่อนเลวคนหนึ่ง เรย์ลินหัวเราะอย่างควบคุมไม่ได้

“ท่าร่างดาบของนายมีพัฒนาการเร็วมาก แต่ นายไม่ต้องการดาบจริงๆหรอ?” จอร์จถาม

“ฉันค่อนข้างคุ้นเคยกับมันแล้ว ถ้าจะยืมนายต่อไปอีกนิดหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่….”

“ขอบคุณสำหรับความหวังดีของนาย แต่ฉันไม่ต้องการมันจริงๆ!” เรย์ลินยิ้มกับข้อความปฏิเสธของเขา

หลังจากช่วงซ้อม เขาได้ค้นพบเทคนิคลับของตระกูลฟาเรียร์ นอกจากนี้ เอไอชิปได้จำลองท่าร่างที่แสดงความสามารถสูงสุดได้ตลอด ดังนั้นทักษะของเขาจะไม่ขึ้นสนิมแม้จะไม่ได้ฝึกเป็นเวลานาน

“ดี เราจะสู้ด้วยกันอีกครั้งด้วยกฎเดียวกัน ฉันจะใช้ความแข็งแกร่งเท่ากับที่นายมี!”

ขณะที่จอร์จพูด เขายกดาบสองมือและเดินไปตรงกลางทุ่งหญ้า ดาบของเขาเปล่งแสงเย็นๆสะท้อนแสงจันทรา

เรย์ลินก็เดินเข้าหาด้วยเหมือนกัน “มาเลย! เวลานี้ฉันจะไม่ถอย!”

เขามีทดลองคิดส่งคำเชิญ “เอไอชิป วิเคราะห์ความแข็งแกร่งของฝ่ายตรงข้ามและแสดงแผนที่ดีที่สุดในการเอาชนะเขา!”

[สร้างสำเร็จ เริ่มต้นการวิเคราะห์] [ผลการจำลอง – เป้าหมายสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ กรุณาตกลงเพื่อเปิดหมดช่วยเหลือวิสัยทัศน์]

“เปิดมัน!” ตามคำสั่งเรย์ลิน เส้นสายสีน้ำเงินนับไม่ถ้วนปรากฎขึ้น เหมือนกับลำดับบางอย่างในโลกเสมือนจริง

[จากปฏิกิริยาเป้าหมาย มีความน่าจะเป็น 99.98% ที่การโจมตีครั้งแรกจะเป็นแขนขวาโฮสต์ วิธีที่มีประสิทธิภาพสูงสุดในการต่อสู้นี้: ก้าวถอย กระโดดฟัน!] ตามเสียงเอไอชิป เส้นแสงสีน้ำเงินในสายตาเขาก็กลายร่างเป็นรูปร่างจอร์จ ยกดาบและฟันลงบนแขนเรย์ลิน

“เฮ้! ดูดาบนี่ซะ!” จอร์จตะโกน และตามคาด เขาเริ่มโจมตีครั้งด้วยการกวาดดาบสองมือ พุ่งเข้ามาหา การเคลื่อนไหวเกือบสะท้อนกับภาพที่ฉายให้เห็น

เรย์ลินเม้มริมฝีปากและหลบการโจมตี เขายกมือทั้งสองพร้อมกับดาบกางเขน กระโจนขึ้นสูงและสวิงดาบลงมา

กระโดดฟัน!

“เชี่ยย! เกิดแบบนี้ขึ้นได้ยังไง?” จอร์จร้องแปลกๆ และหลบดาบกางเขนด้วยการม้วนตัวบนพื้น

ดาบกางเขนของเรย์ลินกระทบพื้นเกิดเป็นโคลนและก้อนหินชิ้นเล็กๆ

จอร์จลุกขึ้นด้วยใบหน้าจริงจัง เขารู้สึกเหมือนเรย์ลินได้คาดการณ์การโจมตีของเขา และอ่านการเคลื่อนไหวได้เหมือนอยู่บนฝ่ามือ

“ถ้านายไม่โจมตีหล่ะก็ ฉันจะตอบโต้บ้างละนะ!” เรย์ลินพูดอย่างยิ้มๆ

“มาเถอะ!” จอร์จจ้องไปที่เรย์ลิน

เรย์ลินจับดาบกางเขนของเขา ก้าวไปข้างหน้าและแทงออกไป ทุกการกระทำและการเคลื่อนไหวทั้งหมดได้ทำตามที่เห็นจากเอไอ

จอร์จเคลื่อนไหวมาป้องกันแต่ร่างกายของเขาย้ายไปด้านข้างแทน สุดท้ายเขาหลบท่าแทงเรย์ลินได้และตอบโต้เรย์ลินด้วยการฟันกลับ

[การตอบสนองที่ดีที่สุด: หมุนซ้าย 50 องศา ฟันแนวนอน!]

ตาามคำแนะนำของเอไอชิป เรย์ลินหลบดาบใหญ่ของจอร์จได้และฟันแนวนอนออกไป จอร์จหลบอย่างฉิวเฉียด

ยิ่งพวกเขาต่อสู้ยิ่งสร้างเหงื่อเพิ่มขึ้นบนใบหน้าจอร์จ

เรย์ลินเคลื่อนไหวและโต้ตอบทั้งหมดอย่างสมบูรณ์แบบและเมื่อระยะการหลบเขาเริ่มค่อยๆลดลง

“ฉันไม่สามารถสู้เช่นนี้ได้อีกนานนัก เดิมพันมันทั้งหมดนี่หละ!” จอร์จควงดาบใหญ่อย่างดุเดือดส่งไปปะทะกับเรย์ลิน

ปัง!

ชิ้นส่วนสีเงินบินออกมาตรงเป็นเศษลงบนหญ้า มันเป็นดาบใหญ่ในมือจอร์จ! ใบมีดยังไม่หยุดสั่นจนเกิดเป็นเสียง ‘วิ้ง วิ้ง’

ในพื้นที่ปะทะ ดาบกางเขนที่เรย์ลินถือได้วางขนานกับเอวจอร์จ “นายแพ้!”

“แน่นอน ข้าแพ้!”

จอร์จพึมพำ และทันใดนั้นก็มองไปที่เรย์ลิน “นายทำได้ยังไง?”

“มันง่ายมาก หลังจากฝึกกับนายนานๆ ฉันจำลำดับการเคลื่อนไหวนายได้หมดแล้ว” เรย์ลินถอนดาบออกและยิ้มอย่างยินดี

“ล…ลำดับการเคลื่อนไหวของฉัน?” จอร์จทวนซ้ำ

“ใช่ เรื่องง่ายๆ ทุกๆคนมักจะมีนิสัยตอนออกท่าทาง ตราบใดที่นายจำมันได้ มันก็ง่ายที่จะจัดการฝ่ายตรงข้ามตามนิสัยได้ ฉันใช้กลยุทธ์เดียวกันกับนายนั่นแหละ!”

“พู่ววว!” จอร์จถอนหายใจยาว “ฉันเข้าใจละ!”

และเมื่อมองมาที่เรย์ลินชั่วขณะ ราวกับเขามองดูสัตว์ประหลาด “แกมีพรสวรรค์ทางเทคนิคดาบที่ดีที่สุดที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ถ้านายไม่ได้เลือกเป็นผู้ใช้เวทย์ ฉันขอแนะนำให้นายไปสถาบันอัศวินจักรพรรดิแห่งราชอาณาจักร!”

Facebook Comments