Xian Ni ฝืนลิขิตฟ้า ข้าขอเป็นเซียน ตอนที่ 116 หวังหลินปรากฎตัว

ตอนที่ 116 หวังหลินปรากฎตัว

Keepwalk แปล

เถิงฮว่าหยวนไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม ภายในใจ เขาไม่เชื่อว่าหวังหลินจะเข้าถึงขั้นผลิดอกระดับกลางได้ แต่ฉากหน้าด้านทำให้เขาพูดไม่ออก ทั้งกลิ่นอายของหวังหลิน พลังปราณ หรือสัมผัสวิญญาณ นั่นเป็นของขั้นผลิดอกทั้งหมด รวมถึงความจริงที่ว่าเขาพึ่งเคลื่อนย้ายระยะไกลมา หวังหลินอยู่ที่ขั้นผลิดอกจริงๆ

หากหวังหลินอยู่ที่ระดับแรก เถิงฮว่าหยวนคงยังกล้าต่อสู้อยู่ แต่ระดับฝึกตนที่หวังหลินแสดงออกมาคือขั้นผลิดอกระดับกลาง ช่วยไม่ได้ที่เถิงฮว่าหยวนจะต้องระมัดระวังตัวเอง

ทุกคนในตอนนี้มุ่งเป้าไปที่ชายหนุ่มที่อยู่บนฟ้าจนไม่มีใครสังเกตค่ายกลได้ส่องแสงอีกครั้ง ขณะที่มีเด็กหนุ่มอีกคนเดินออกมาและปะปนไปกับฝูงชน เขาจ้องไปที่เถิงฮว่าหยวนคนที่อยู่บนอากาศ จากนั้นสายตาเล็งไปที่ธงสีดำในมือเถิงฮว่าหยวน

เถิงฮว่าหยวนมุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่หวังหลิน แม้กระทั่งความรู้สึกคำสาปผันผวน เขาก็ยังจ้องหวังหลิน เขาสะบัดมือขวาและวิญญาณดวงหนึ่งออกมาจากธง เขาสาปวิญญาณด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นและนำธงกลับเข้าไปในกระเป๋า

ขณะนั้นท้องฟ้ามืดหม่นและแรงกดดันจากสามเดือนก่อนปรากฎขึ้นมาอีกครั้ง ทั่วทั้งท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยเมฆสีดำ

ไม่นานหลังจากนั้น มือยักษ์คู่หนึ่งออกมาจากก้อนเมฆและผลักดันก้อนเมฆออกจากกัน ศีรษะยักษ์ได้ปรากฎขึ้นมา ยักษ์ตนนี้เป็นตนเดียวกับที่ปรากฎเมื่อสามเดือนก่อน

เมื่อมันปรากฎตัวขึ้นอีกครั้ง สิ่งแรกที่มันเห็นคือเด็กหนุ่มบนอากาศ มันเผยอาการประหลาดใจแต่พึมพำเล็กน้อยกับตัวเองจากนั้นก็เมินเด็กหนุ่มก่อนที่จะตะโกนหาเหล่าเซียนแคว้นจ้าว “สามเดือนได้ผ่านไปแล้ว เส้นทางสู่สนามรบต่างแดนกำลังจะเปิดขึ้น!”

เช่นนั้นมันได้ยิงลำแสงสีดำออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง ลำแสงสีดำหมุนเป็นเกลียวและสร้างเป็นวงกลมขนาดยักษ์ในอากาศ

เมื่อวงกลมปรากฎขึ้น ราวกับท้องฟ้าได้สูญเสียแสงสว่างไปทั้งหมด วงกลมดูเหมือนจะดูดแสงรอบด้านไปและหลงเหลือไว้เพียงแสงเส้นเดียวจากท้องฟ้า

ยักษ์ตนนั้นสะบัดมือและโยนก้อนหินออกมา เมื่อก้อนหินปรากฎขึ้นมันก็ระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจากนั้นกลายร่างเป็นสัญลักษณ์อันแปลกประหลาด สัญลักษณ์พวกนั้นประทับลงบนขอบวงกลมอย่างรวดเร็ว พลังปราณทั้งหมดในแคว้นจ้าวได้รวมเข้ามาภายในวงกลมอย่างรวดเร็ว

พลังปราณที่เข้ามาครั้งแรกได้กลายเป็นหมอกพลังปราณหนาๆขณะที่กำลังโดนวงกลมดูดซับ

ขณะที่วงกลมดูดซับพลังปราณ สัญลักษณ์บนวงกลมได้เรืองแสงขึ้น จนกระทั่งภาพฉายบางๆปรากฎในวงกลม ภาพฉายนี้แทบจะโปร่งแสง สิ่งหนึ่งที่เห็นได้ชัดข้างในภาพฉายก็คือพื้นที่ว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยร่างผุพัง สมบัติเซียน และวัตถุดิบที่ลอยไปรอบๆ

หวังหลินที่ตอนนี้กำลังซ่อนในเหล่าฝูงชน เขาไม่ได้มองไปที่วงกลมแต่กลับมองไปที่เอวเถิงฮว่าหยวน นั่นก็เพราะมีกระเป๋าสีดำแขวนไว้อยู่

การเปลี่ยนแปลงบนท้องฟ้าอยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขาและไม่อยู่ในแผน แต่ไม่นานหลังจากนั้นสายตาเขาได้ส่องสว่างขึ้นและคำนวณอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักเขาก็ยิ้มออกมา

ทันใดนั้นยักษ์ตัวนั้นได้ตัดนิ้วตัวเองและเลือดหนึ่งหยดได้ไหลออก หยดเลือดเคลื่อนไหวราวกับอุกกาบาตและลงไปบนภาพฉายบางๆนั้น

ภาพฉายละลายราวกับน้ำร้อนราดลงบนหิมะ

สายตาหวังหลินเยือกเย็นขณะที่เขาปลดปล่อยพลังปราณลงบนสมบัติเซียนที่อาไตให้มาและพึมพำ “โจมตี!”

หวังหลินเรียนรู้สมบัติเซียนนี้อย่างละเอียดระหว่างสองเดือนที่ปิดประตูฝึกฝนและพบได้ว่าร่างของคนผู้นั้นสามารถเปลี่ยนแปลงได้ หลังจากดูดซับพลังปราณของเขา มันกระทั่งสามารถนำเสี้ยวคำสาปไปด้วยส่วนหนึ่ง

ชายหนุ่มบนท้องฟ้าสะบัดมืออย่างรวดเร็วและมังกรม่วงก็ออกมาจากร่าง มันราวกับร่างกายเขากลายเป็นยักษ์ตนหนึ่ง มังกรม่วงคำรามและส่งคลื่นขนาดยักษ์ออกมา

สีหน้าของเถิงฮว่าหยวนเปลี่ยนไปอย่างมากในเวลาอันรวดเร็ว ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าหวังหลินอยู่ที่ขั้นผลิดอกระดับกลางจริงๆ ไม่มีทางที่หวังหลินจะเปล่งพลังอันรุนแรงเช่นนี้ได้

ร่างมังกรเคลื่อนไหวและพุ่งตรงมาทางเถิงฮว่าหยวนราวกับสายฟ้า มังกรแยกเยี้ยวออกมาและกลิ่นคาวเลือดในปากก็กระแทกกับเถิงฮว่าหยวน

เถิงฮว่าหยวนรีบถอยกลับอย่างรวดเร็วขณะที่เขากัดลิ้นตัวเองเล็กน้อยและสะบัดเลือดออกมา เลือดนั้นได้กลายเป็นยุงขนาดใหญ่หลายเท่าตัวก่อนจะพุ่งไปด้านหน้าเพื่อพยายามหยุดมังกรยักษ์นี้

หลังจากนั้นเถิงฮว่าหยวนรีบสัมผัสกระเป๋าและหยิเอาธงยาวเจ็ดฟุตออกมา ขณะที่ธงปรากฎขึ้นนั้น สายลมเย็นยะเยือกก็เริ่มพริ้วไหว ใบหน้านับพันคนปรากฎบนธงผืนนั้น แต่ละคนต่างมีใบหน้าเจ็บปวดขณะที่กรีดร้องอย่างโหยหวน

เถิงฮว่าหยวนสะบัดธงพลันใบหน้าข้างในนั้นถูกโยนออกมาทีละคน ศีรษะคนพวกนั้นพุ่งไปที่มังกรยักษ์ สายตาแต่ละคนเต็มไปด้วยความวิงวอนต่อความตาย

หลินยี่ลูบคางตัวเองขณะที่มองบนธงผืนนั้นพร้อมกับส่ายหัว “ธงวิญญาณนี้ไม่เพียงพอ เพียงวิญญาณสามหมื่นตนมันยังไม่เสร็จขั้นแรกด้วยซ้ำ”

พั่วหนานจื่อได้ยินนั้นพลันพยักหน้า “ท่านผู้ส่งสาส์นพูดถูก ตอนที่ข้าอยู่ในสนามรบต่างแดน ข้าเห็นธงวิญญาณมีวิญญาณนับล้านดวง มันมีพลังน่าสะพรึงกลัวของจริง”

หลินยี่หัวเราะและส่ายหัว “นั่นเป็นเพียงธงวิญญาณไม่ค่อยสมบูรณ์จากแคว้นเซียนอันดับสี่ สำนักเซียนชำระวิญญาณจากแคว้นเซียนอันดับห้าของพีหลู(毗盧 Pí lú)ที่มีธงวิญญาณเป็นสมบัติสำนัก มีวิญญาณเกินกว่าพันล้านดวงและรวบรวมนับพันปีในประวัติศาสตร์ของสำนัก”

เถิงฮว่าหวนสะบัดธงวิญญาณและวิญญาณจำนวนสามหมื่นได้ล่องลอยเข้าหามังกรยักษ์ เพียงกระพริบตา วิญญาณเหล่าได้ได้ล้อมรอบมังกรและเข้าไปในตัวมัน จากนั้นก็มีบางสิ่งประหลาดเกินขึ้น

วิญญาณพวกนั้นไม่เจออาการต่อต้านใดเลยขณะที่เข้าไปในมังกร มันราวกับมังกรไม่ได้มีตัวตน วิญญาณเข้าไปด้านหนึ่งก็ทะลุออกมาอีกด้านหนึ่ง

Facebook Comments

error: เนื้อหาถูกป้องกัน!!
%d bloggers like this: